Afryka Wycieczki

Trasa 62 w Zachodniej Prowincji Przylądkowej w RPA

2012-01-26T08:52:00.000-08:00

Szlak 62 jest trasą turystyczną w Zachodniej i Wschodniej Prowincji Przylądkowej, Republice Południowej Afryki, który wije się pomiędzy Kapsztadem i Oudtshoorn, Langkloof i Port Elizabeth, oferując alternatywny, ale bardzo piękny przejazd do autostrady N2.

Jest to obszar wspaniałych krajobrazów i klifów górujących nad kryształowymi strumieniami, wieloma drzewami i flory - wszystko to sprawia że Paarl, Wellington, Breede River Valley, Małe Karru i Langkloof są uważane za najpiękniejsze i najbardziej zróżnicowane regiony Republiki Południowej Afryki.
Stale zmieniające się kolory majestatycznych gór, malownicze przełęcze, rzeki, winnice i sady to tylko niektóre atrakcje tutaj dostępne. Szlak 62 oferuje Państwu niezapomnianą przygodę - czy to w sensie fizycznym lub po prostu jako kalejdoskop malowniczego spokoju.

Trasa 62 zabierze cię wzdłuż najdłuższej trasy wina w Zachodniej Prowincji Przylądkowej i prawdopodobnie na całym świecie. Innowacja i duma, w połączeniu z naturalnym pięknem terenu i łagodnym klimatem są harmonijnie wyważone, co sprawia że produkuje się tutaj wiele wybitnych win.

Łatwo dostępne miasta, położone wzdłuż dolin, oferują mnóstwo okazji do zwiedzania. Od wizyt w winiarniach po rezerwaty przyrody, sztukę plemienną, wycieczki kulturalne, muzea i dla kochających przygodę: szlaki turystyczne i wspinaczki górskie, trasy 4x4, spływy kajakowe, jazda konna, a nawet jazda na strusiach i wędkowanie.

Trasa 62 to ekscytującym doświadczeniem, nawet dla doświadczonych podróżników. A gdy jesteś zmęczony po całym dniu podróży, można nawet odpocząć w jednym z regionu ożywczych gorących źródłach, albo odpoczywać w rustykalnym spokoju.

To malownicza trasa przebiega przez rolnicze miasta, takie jak Calitzdorp, Ladismith, historyczne Amalienstein, Zoar i słynące z uprawy owoców i produkcji wina miasta Barrydale, Montagu, Ashton, Bonnievale, Robertson, McGregor, Worcester, Rawsonville, Ceres, Wolseley, Tulbagh, Wellington i Paarl. Obejmuje Langkloof z następujących miejscowościach; Misgund, Louterwater, Krakeel, Joubertina i Kareedouw.

Trasa 62, znany również jako Trasa Górska, prezentuje turystom uderzające budowle górskie. Andrew Bain i jego syn, Thomas Bain byli inżynierami i konstruktorami kilku przełęczy na Trasie 62. Przełęcz Michella w pobliżu Ceres, przełęcz Bain's Kloof w pobliżu Wellington, przełęcz Gydo idąca na północ od Ceres do Skurweberg, Tulbagh Kloof (od miasta Tulbagh), przełęcz księcia Alfreda (po Prince Alfred) z Knysny do Uniondale, Przełęcz Tradouw w pobliżu Barrydale, przejście Garcia's z Riversdale do Ladismith, Cogmans Kloof, z Ashton do Montagu i Swartberg Przełęcz od Oudtshoorn do Prince Albert.

Trasę 62 czyni naprawdę specjalną spokój oferowany podróżującym. Trasa jest bezpieczna więc przygód nie muszą się martwić o ich bezpieczeństwo osobiste. Ludzie na Trasie 62 są kolejną intrygującą atrakcją. Są przyjaźni i chętni do pomocy i rozmów z podróżnymi.

Ci, którzy zwiedzili już Trasę 62 od czasu do czasu wracają bo stwierdzili, że zapewnia im najbardziej inspirujące przygody.

Refleksje przy kawie

2012-01-18T02:55:00.000-08:00

Czy moge Pana zaprosić na kawę???
kilka lat temu nad tym myslałam...
zn o kawie mysle notorycznie...ale sprawdziłam co napisał Ten Szkot, przez Pana polecany i była tam pozycja pt."Opowieści przy kawie" i od razu skojarzłam z Afryką.

„Trzy filiżanki Etiopii” Wojciecha Bobilewicza są jak trzy filiżanki etiopskiej kawy. „Pierwsza filiżanka, abol, jest jak zauroczenie, gwałtowne uczucie: rozgrzewa krew, otwiera serce i duszę, skłania do rozmowy”.

I taka też jest pierwsza część książki, w której autor opisuje swoją podróż po Południowej Etiopii, podczas której odwiedza plemiona tajemniczych Mursich oraz Hamerów, gdzie jest świadkiem ukuliguli - obrzędu inicjacyjnego, polegającego na skakaniu przez byki. Poznaje też lud Gellebów i Arborów - półkoczownicze plemię zajmujące się hodowlą i uprawą roli, dla którego czas zatrzymał się w miejscu - nadal mieszkają w okrągłych chatach, których surowcami budulcowymi są glina, liście, płachty materiału i kora.

„Po pierwszej kawie dżebenę ponownie napełnia się wodą i stawia na ogniu. Oczekiwanie umila rozmowa na wszelkie tematy. Po jakimś czasie gospodyni znów z wysoka rozlewa do filiżanek brązowoczarny napój. Ta filiżanka nazywa się t’ona. Jest słabsza od poprzedniej, gdyż do wody nie dodaje się nowych porcji zmielonych ziaren. Jest jak spokojna kontemplacja, nie ma już takiego posmaku nowości, jak pierwsza, dlatego można się skupić na jej smakowaniu i zadumać nad sprawami tego świata”.

Taki też charakter ma druga część książki Bobilewicza, w której opisuje on swoją podróż przez Północną Etiopię, będącą kolebką etiopskiego chrześcijaństwa - pełną zabytków, prastarych budowli, klasztorów (m.in. Debre Damo z VI w., do którego można się było dostać, wspinając się po 15-metrowej pionowej skale) i kościołów, w tym uchodzącego za „ósmy cud świata” kompleksu trzynastu świątyń w Lalibeli wykutych w XIII wieku w litej skale. Autor obrazowo przedstawia tu (książka zawiera również ilustracje – zdjęcia z podróży) miasto Aksum, gdzie - jak głosi legenda - przechowywana jest Arka Przymierza przywieziona przez Menelika I (syna Salomona i królowej Saby) z Jerozolimy. Cały ten rozdział ma w sobie coś z kontemplacji, zadumy, medytacji nad sensem naszej egzystencji – nieustannego pośpiechu, gdy to, co najistotniejsze, przechodzi tuż obok.

„Dżebena po raz trzeci napełniana jest wodą i pozostaje na ogniu aż napar będzie gorący. Wszak - jak mówi etiopskie powiedzenie: „kawa i miłość są najlepsze, gdy są gorące”. I znów filiżanki wypełnia brunatny płyn - trzecia ma nazwę baraka. I jest błogosławieństwem w drodze, można ją chłonąć w milczeniu. Gdy opadną emocje po pierwszej, gdy znuży nas kontemplacja po drugiej, przy trzeciej można po prostu odpocząć po słodkim zmęczeniu zmysłów, gorących i serdecznych rozmowach, przemyśleniach”.

O tym odpoczynku mówi trzecia część książki, w której autor opisuje swój pobyt w mieście Harar, gdzie musiał zatrzymać się na dłużej z powodu złego samopoczucia. To miasto, w którym w harmonii żyją obok siebie chrześcijanie i muzułmanie, w którym okrzyki bawiących się dzieci przeplatają się z nawoływaniem handlarzy, zapachem kadzidła i parzonej kawy oraz śpiewem muzeina, wzywającego do modlitwy.

Jak mówi przysłowie: „Podróżujesz nie po to, by zobaczyć nowe, lecz by spojrzeć inaczej na stare”. „Trzy filiżanki Etiopii” skłaniają do refleksji, sprawiają, że człowiek konfrontuje się z sobą, ze swoimi celami, marzeniami, dążeniami. W tym miejscu można postawić pytanie: co nas różni od mieszkańców Etiopii? Czy wiąże się to z postępem cywilizacyjnym, z którego dóbr tak hojnie korzystamy? Wydaje mi się, że zasadnicza różnica między nami a nimi polega przede wszystkim na naszym podejściu do życia, które uzewnętrznia się m.in. w sposobie parzenia i picia kawy: my zadowalamy się pospiesznym wypiciem kawy instant zakupionej w pobliskim automacie, zaś dla nich jest to wstęp do rozmowy, spotkania z bliskimi.

Nocna wycieczka w Parku Narodowym Bontebok

2012-01-18T01:47:00.000-08:00

Podczas naszego pobytu w Parku Narodowym Bontebok, spotkaliśmy grupę dzieci ze szkoły podstawowej H. Venter w Ashton, ze ich nauczycielem Jacobus du Toit. W drugą noc dołączyliśmy do ich wycieczki poświęconej żabom, prowadzonej przez rangerów Masindi Raselabe i Johannes Matabata i oficera.

Nasze pierwsze wrażenie było jak dobrze wychowane były dzieci, wszystkie uważnie słuchały powiadań Masindi. Dowiedzieliśmy się o cyklu życia żab, i że wiele żab z tego samego gatunku mają różne kolory, co oznacza, że można gatunek żab można rozróżnić po głosie, nie po wyglądzie. Dowiedzieliśmy się także, że kijanki mają skrzela i do oddychania używają tlen z wody, podczas gdy żaby mają płuca!

Po naszej ciekawej rozmowie zbliżyliśmy się do zapory pełnej żab i głośnego rechotu - mogliśmy tam siedzieć całą noc i słuchając ich muzyki. Masindi i Johannes wyjęli kilka żab i ropuch z zastawionej wcześniej pułapki i zademonstrowali nam różne desenie skóry żab, dzieci oglądały to z zainteresowaniem.

Zrozumieliśmy, jak ważne jest, aby dzieci poznawały naturę. Nie ma to jak nauka w parku. Gdzie można obcować ze zwierzętami. Dzieci nocowały w namiotach nad brzegiem rzeki, czułem ich podniecenie i emocje, które musiały czuć. Bontebok wydaje się idealnym miejscem do organizacji wycieczek szkolnych, ponieważ jest tu bezpieczne, nie spotyka się tutaj drapieżników. Dodatkowo mogą nauczyć się wiele na temat systemów rzecznych, owadów, ptaków, żab i roślin, a także pływać i wędrować, usiąść wokół ognia w nocy by oglądać gwiazdy i rozmawiać o przyrodzie(podczas słuchania żab i świerszczy).

Cóż, Park Narodowy Bontebok już jest za nami - po raz kolejny smutno jest opuścić to miejsce, bo chociaż jest niewielkie, to jednak jest bardzo łatwe do zwiedzania i relaksu. Jesteśmy teraz w drodze do Parku Narodowego Karru, całkowicie innego.

Po drodze drodze, wspinamy się krętą drogą do przełęczy Traudow, i zatrzymaliśmy się na pyszną cappuccino w kawiarni The Blue Cow w Barrydale. Tutaj powitali nas właściciele Boet i Hannalie Cook, którzy powiedzieli nam o postępach, że projekt "working for water" ma na celu wycinanie inwazyjnych roślin w ich rejonie, jak również usuwanie nowych gatunków ryb minnow Redfin, które zostały odkryte niedawno w rzece!

Potem zatrzymaliśmy się na przełęczy Swartberg która jest naprawdę wspaniała i na pewno jest to jedno z przejść w RPA robiących wielkie wrażenie. Wspaniale było zrobić kilka kilometrów drogami gruntowymi, zamiast autostradami N1 lub N2. RPA cieszy się tak różnorodnymi i porywającymi krajobrazami.

Park Narodowy Bontebok, najmniejszy w RPA

2012-01-18T00:46:00.000-08:00

Park Narodowy Bontebok pobliżu Swellendam w Zachodniej Prowincji Przylądkowej to najmniejszy park narodowy w kraju - tylko 3495 ha - ale tak bardzo ważny dla przetrwania najrzadszego gatunku antylop RPA.

Park powstał w 1931 roku, dzięki inicjatywie grupy lokalnych rolników, którzy już w 1864 roku, zdawali sobie sprawę z konieczności ochrony przed wyginięciem ostatnich Bonteboków. Europejscy osiedleńcy zmniejszyli ich pogłowie z prawdopodobnie kilkuset tysięcy do zaledwie garstki. Najpierw jako park używano tereny w pobliżu Bredasdorp, ale szybko zorientowano się że obszar ten nie sprzyja bontebokom, dlatego w 1960 roku park został przeniesiony do miejsca, gdzie jest obecnie. Park Narodowy Bontebok odgrywa ważną rolę zarówno w zachowaniu gatunku i hodowli Bonteboków dla innych parków, a także zachowanie cennego nadmorskiego renosterveld (rodzaj fynbosu), których większość została zaorana przez okolicznych rolników.

Wczoraj rano obudziliśmy się w naszym osobliwym drewnianym domku, promienie słońca raziły przez okna i ptaki wzywały do wstawania. Po śniadaniu poszliśmy do rzeki Breede w odległości tylko 100 metrów i zostaliśmy powitani przez cztery dorosłe Bontebok i troje dzieci spokojnie pasących się nad brzegiem rzeki. Czuliśmy się tak uprzywilejowany, że zwierzęta te pozwoliły nam zbliżyć się tak blisko (później zdaliśmy sobie sprawę, że są one przyzwyczajone do widoku http://www.blogger.com/img/blank.gifludzi - brak drapieżników czyni je dość odważne). Robiło się gorąco, zapowiadał się w piękny wiosenny dzień, rozkoszując się naszym pierwszym dniem w parku, postanowiliśmy popływać w rzece w obecności jaskółek, zimorodków, pliszek, egipskich gęsi i wikłacz zajętych budową swoich gniazd.

Park Narodowy Bontebok jest rajem obserwatorów ptaków i spełnieniem marzeń dla amatorów fotografii kochających robienie zdjęć przed zachodem słońca. Miejsce pełne spokoju i jak odkryliśmy, obsługa była bardzo przyjazna i pomocna. Jest bardzo blisko do Swellendam i zaraz przy autostradzie N2, co sprawia, że jest to doskonałe miejsce na wyjazdy weekendowe, można zatrzymać się na noc. Domki są nad rzeką Breede, i jako pierwsze domki SanParks być zbudowane od pomysłu do realizacji w ramach programu "Touch the Earth Lightly". Są to bardzo przytulne drewniane domki z pięknym balkonem, duża przestrzeń dla dwóch osób, z kanapą sypialną w razie potrzeby. Każdy z nich ma pomysłowe małe miejsce do braai. Mieliśmy piękny braai w jeden z wieczorów, mogliśmy oglądać gwiazdy wśród sylwetek ogromnych aloesów, rosnących wokół obozu. Istnieje również wiele kempingów, a powstają wiele nowych wzdłuż rzeki z doskonałymi widokami.

Chodząc pieszymi szlakami Parku Narodowego Karru

2012-01-17T00:18:00.000-08:00

Park Narodowy Karru ma powierzchnię 88 000 hektarów, ogrodzony wysokim płotem przeciwko drapieżnikom długości 175 km. Każdego dnia, ogrodzenie jest kontrolowane i sprawdzane przez strażników parku, w poszukiwaniu słabych punktów i dziur. Nie zdarzyło się jeszcze żeby lwy odważyły się wyjść polować na owce na sąsiednich farmach. Zarząd parku jest przekonany, że wielkie koty są bardziej niż szczęśliwe z dużego wyboru zwierząt w granicach parku.

W nasz ostatni dzień w Parku Narodowym Karru (zanim pojechaliśmy do Rezerwatu Gamkaberg), udaliśmy się na popołudniowe piesze safari z 26-letnim rangerem, Gavinem Lottering. Zanim sprowadzono lwy, panowała tutaj prawdziwa swoboda, możliwe było samodzielne chodzenie po parku. Teraz, musisz iść w towarzystwie uzbrojonego strażnika. Trochę szkoda, że nie można czuć się bezpiecznym, ale były to okazja do rozmowy z Gavinem. Wspinaliśmy się na szczyt Pointer Hill nad głównym kempingiem parku. Widoczność sięgała daleko na południe za miasto Beaufort West do gór Swartberg, w odległości około 100 kilometrów. Od północnej strony parku rozciągają się pagórki i klify, robi to duże wrażenie, warto będzie w przyszłości to odwiedzić.

Gavin i jego współpracownicy pokonują po 20 km dziennie, podczas patrolowania granic parku i przeprowadzenia niezbędnych prac konserwacyjnych na ogrodzeniu. Nie trzeba dodawać, Gavin jest wysportowany dzięki takim spacerom.

Po drodze powrotnej w dół, przeszliśmy interesujący Bossie Trail, 800-metrową pętlę, która powstała w celu prezentacji niezwykłego bogactwa roślin, które występują naturalnie w parku. W informacyjnej broszurce podano listę 60 roślin jakie można tutaj szukać. Dla miłośników roślin, to bardzo interesujące przeżycie. Na pierwszy rzut oka, większość roślin w Karru wygląda podobnie, chociaż występuje tutaj kilka tysięcy gatunków.

Zwiedziłem ponownie Fossil Trail, skamieniałe części roślin i zwierząt są naprawdę fascynujące. Daje to wiele do myślenia, przyszłość gatunku ludzkiego też jest niepewna, przez miliony lat, dziwne stwory żyły na Ziemi i zginęły w globalnej katastrofie. Ich szkielety osiadły ponad 250 milionów lat temu na dnie ogromnego rozlewiska, które wypełniło się osadami grubości około dwa kilometry.
Erozja Ziemi nigdy nie zatrzymała się, wszystko zmienia się, w geologicznej skali czasowej liczącej miliardy lat, wydaje się, że wiek gatunku ludzkiego (i wszystkich współcześnie żyjących ssaków) stanowi mały ułamek wieku otaczających nas skał.

Park Narodowy Karru

2012-01-12T02:25:00.000-08:00

Czy kiedykolwiek byłeś w Karru? Kiedy przyjedziesz na wycieczkę do RPA, Karru jest trudne do minięcia. To półpustynny obszar zajmuje największą część kraju i jest największym ekosystemem.

Dziwne, ale do niedawna nikt nie troszczył się o ochronę naturalnego środowiska Karru. Większa część tego ogromnego obszaru używana jest przez hodowców owiec. W czasie suszy, owce zjadają roślinność do gołej ziemi, co przyśpiesza erozję gleby.

Park Narodowy Karru w pobliżu Beaufort West powstał w 1979 roku, żeby zachować dla przyszłych pokoleń małą część tego obszaru w niezmienionym stanie. Rozrósł się już do ponad 80 tys. ha, razem z pięknym Nuweveldberge i jego skalistymi klifami. Karru może się wydawać nudne, jednak jest to jedno z tych miejsc, którego magia wzrasta powoli, ale zdecydowanie.
Dlaczego Karru jest bardziej fascynujące niż myślisz?

1. Znajduje się tutaj najwięcej na świecie skamielin liczących 250 milionów lat. Może skamieliny nie są interesujące dla wszystkich, ale są one różne i bardzo ciekawe, ponieważ pochodzą one z czasów, tuż przed jednym z największych kataklizmów na Ziemi kiedy wymarły dinozaury.

2. Ponad 95% wszystkich gatunków żyjących na Ziemi wymarła w ciągu ostatnich 50 000 lat. Naukowcy nie są pewni jak to się stało, ale wszyscy zgadzają się, że wymieranie było spowodowane globalnym ociepleniem. Tak więc starożytne Karru zapewnia wystarczający dowód, jak nasze życie może się zmienić (na gorsze), jeśli nie uporamy się z tym największym wyzwaniem ludzkości.

3. Park Narodowy Karru stał się ponownie domem dla wielu lwów, które zostały sprowadzone zeszłym roku (2011), ostatni lew na tym obszarze odnotowano ostatnio w 1830. Było to naturalne środowisko lwów, zanim myśliwi nie zadbali o to. Niestety dla ludzi, którzy lubią piesze wycieczki, wprowadzenie lwów oznacza, że nie można wychodzić z samochodu. Możliwe są spacery z przewodnikiem, ale nie jest to idealny sposób zwiedzania. Spotykane są też nosorożce czarne, nieznane jest dokładne pogłowie z powodu nasilenia kłusownictwa. Pomimo tego nosorożce dobrze sobie radzą w Karru.

4. Człowiek zamieszkiwał Karru od 1,2 mln lat. Jest to raj dla archeologów. Wykopaliska odkryły ponad 14 000 miejsc w Karu, gdzie żyli prehistoryczni ludzie.

5. Krajobraz Karru jest ciekawy, zdecydowanie najlepiej doświadczyć go wcześnie rano lub przed zachodem słońca, gdy światło jest miękkie, niebo ma setki odcieni koloru pomarańczowego i temperatury są niskie.

Wycieczka do Port Alfred

2012-01-04T23:58:00.000-08:00

Port Alfred to interesująca miejscowość na wybrzeżu, u ujścia rzeki Kowie, niemal dokładnie w połowie drogi pomiędzy Port Elizabeth a East London. Tutejsza plaża nie zawiedzie amatorów morskich kąpieli czy surfowania, można tu także nurkować z akwalungiem na pobliskiej rafie, pograć na znakomitym polu golfowym, pojeździć na rowerze górskim, albo wybrać się na dwudniowy spływ kajakowy.
Odwiedzałem Port Alfred, na wschodnim wybrzeżu Południowej Afryki, wiele razy.
To małe miasteczko, podzielona przez spokojną rzekę Kowie River, kiedyś było najlepszym miejscem na wczasy w RPA. Urlopowicze, gromadzili się w Port Alfred w każde wakacje do odpoczynku na rzece, na plaży i w ciepłej wodzie.

Samo miasto jest typowe, wszystko, czego można oczekiwać, znajdziesz kilka dodatkowych ciekawych sklepów które sprawiają, że zakupy będą udane. Niektóre z moich ulubionych to sklepy i przedsiębiorstwa położone wzdłuż rzeki. Koło rzeki jest lokalny browar - bardzo warto go odwiedzić - na drugim brzegu jest piekarnia, wiele sklepów z używanymi rzeczami i kawiarnie. Pub Highlander jest zdecydowanie moim ulubionym miejscem na drinka lub coś przekąsić. Jest to także dobre miejsce na pobyt, położony w przepięknej, przestronnych i blisko do wszystkich najważniejszych wydarzeniach. Szkocki pub oferuje przyjazną obsługę, doskonałe jedzenie i piwo z beczki.

Plaże w Port Alfred rozciągają w nieskończoność w każdym kierunku. Istnieją baseny w skałach do kąpieli, a woda jest zwykle wystarczająco ciepło przez długo pływać. Port Alfred jest dobrze znany w świecie surfingu dzięki wielkiej fali, scuba nurkowanie, łowienie ryb, rejsy statkiem zachód słońca są też w ofercie.
Mnie za każdym razem odwiedzam Port Alfred urzeka ogromny obszar otwartej przestrzeni. Rzeka jest moim ulubionym miejscem. Jest szeroki, meandrujące i tak spokojny, że niebo i drzewa znajdują odzwierciedlenie w jego powierzchni. Wschód i zachód słońca to najlepszy czas, aby usiąść i wchłonąć piękna, kolory są stale się zmienia. Jego również idealne miejsce dla wszelkiego rodzaju sportów wodnych: zwykle cieszyć się wiosłowaniu i wodnych, ale jeśli jego wodnych - Jestem pewien, że można cieszyć się nim na Kowie. Rejsy po rzece są idealne dla sundowner lub wycieczkę.

Nie mogę pomóc, relaks, gdy tam jestem. Mam poczucie czasu spowolnienia i jest z dala od codziennego życia. Port Alfred jest półtorej godziny z obu Port Elizabeth i East London i jest idealnym miejscem na weekendowy wypad.

Winnica Alluvia

2012-01-04T23:30:00.000-08:00

Nic nie pobije weekend w Cape Winelands, zwłaszcza jeśli zatrzymasz się w winnicy Alluvia. Położona w dolinie między Helshoogte Stellenbosch i Franschhoek, Alluvia jest idealnym miejscem do spędzenia romantycznego weekendu i doskonałą bazą wypadową do zwiedzania okolicy.
W dniu przyjazdu, wiedziałem, że muszę znaleźć kawałek raju. Widoki na góry i plantacje winogron winnice z każdego pokoju są wspaniałe a spokojne otoczenie jest relaksujące i natychmiast wiedziałam, że nie mogłem wybrać lepszego miejsca. Weekend zapowiadał się znakomicie.

Każdy pokój posiada przestronną sypialnię oraz łazienkę z luksusowo dużą wanną. Werandy są doskonałym miejscem na wypoczynek przy bezpłatnych karafkach z sherry o zachodzie słońca.
Oprócz relaksu w pięknym otoczeniu, Alluvia oferuje również wiele atrakcji, począwszy od jedno-dokowego pola golfowego do zwiedzania okolicy i degustacji win.

Nie ma restauracji w winnicy Alluvia, ale koszyk z pysznym śniadaniem twojego wyboru jest podawany. Typowe śniadanie kontynentalne rogaliki, babeczki, musli jogurt i świeże owoce. Możesz to jeść w łóżku, na werandzie lub obok tamy – w zależności co lubisz.

Jako winnicy-boutique, Alluvia nie oferuje szerokiego wyboru win, tak jak wielu jej sąsiadów, ale nadrabia wspaniałymi smakami wina i pięknem okolicy. Ich najbardziej znanym winem jest Sandie, nazwane na cześć żony właściciela Delarey Brugman. Winogrona Viognier są suszone na słońcu na słomianych matach, dopóki są pomarszczone i cudownie słodkie - tylko wtedy są wyciska się z nich sok do produkcji wina wysokiej jakości. Nawet jeśli nie lubisz wina deserowego, nie będzie w stanie oprzeć się pokusie. Inne wina produkowane tutaj obejmują Ilka Cabernet Sauvignon i Sauvignon Blanc (Ilka jest kombinacją nazwy córki bliźniaczki Brugman to "- Ilse i Karla), Lisa Cabernet Franc (nazwa pochodzi od ich najmłodszej córki) i Give Me A Chance Sauvignon Blanc i Cabernet Sauvignon. Give Me Fundacji Chance obsługuje obiecujące, upośledzonych dzieci w okolicy.

Szlaki piesze w RPA

2012-01-04T22:54:00.000-08:00

W RPA istnieje wiele możliwości jeśli chcecie udać się na piesze zwiedzanie, od krótkich wycieczek pasujących dla rodzin z małymi dziećmi po tygodniowe wyprawy z przewodnikiem w dzikie rejony zamieszkiwane przez grubą zwierzynę. Sieć kilkudniowych szlaków, idealnych na wędrówki z własnym wyżywieniem pokrywa kraj, od Parku Narodowego Augrabies w Północnej Prowincji Przylądkowej po góry w Zachodniej Prowincji Przylądkowej obok Kapsztadu i Soutpansberg w prowincji Limpopo. Jedne trasy biegną wybrzeżem, inne przez trudne do zdobycia szczyty, często cały rok pokryte śniegiem, jeszcze inne wśród pachnących zarośli fynbosu w Zachodniej Prowincji Przylądkowej, albo sawann w Wolnym Państwie. Szlaki mają różną długość, od dwóch do ośmiu dni, ale często można zaliczyć tylko fragment. Na pierwszym miejscu listy najbardziej popularnych szlaków w RPA znajduje się Szlak Wydr (Otter Trail) na południowym wybrzeżu Prowincji Przylądkowej Wschodniej. Bardzo popularne są także szlaki Blyderivierspoort i Fanie Botha w Mpumalandze. Spośród wielu rezerwatów dostępnych dla amatorów aktywnego wypoczynku, za najbardziej malownicze uznaje się te w Górach Smoczych. Istnieją tu wyraźne ścieżki, ale nie musicie trzymać się wyznaczonego szlaku. Wędrówki z plecakiem wymagają doświadczenia i odpowiedzialności. W zależności od warunków pogodowych noce spędza się pod gołym niebem, w jaskiniach, albo najczęściej w małych namiotach. Wszystkie piesze wyprawy trzeba wcześniej zaplanować, ponieważ na popularnych szlakach z reguły nie sposób zarezerwować miejsc z dnia na dzień. Po zgłoszeniu rezerwacji i zapłaceniu całej kwoty, zwykle z rocznym wyprzedzeniem dostaje się mapkę, która zawiera przydatne informacje o klimacie, geografii, roślinności, zwierzętach na danym szlaku. Mapkę należy zatrzymać i zabrać ją ze sobą.

Braai - tradycyjna potrawa RPA

2012-01-04T07:29:00.000-08:00

Istnieją cztery pytania podstawowe pytania jakie zadają mi turyści na temat tradycyjnego braai (grill). Po pierwsze, turyści chcą wiedzieć, czy kobiety mogą zrobić dobrego braaia? Tak. Zawsze mówię, że kobiety są również dobre w przygotowaniu sałatki do braaia w kuchni.

Potem zadawane jest pytanie, czy wegetarianie mają swojego braaia? Tak. Zwykle odpowiadam że istnieją przepisy zawierające warzywa, które są świetnie wychodzą na braaiu. Mielie (kasza kukurydziana), bakłażan, butternut, grzyby, oliwki i wiele innych.

Po trzecie, jestem pytany, skąd wziął się pomysł na Dzień Braaia w RPA?

I wreszcie, turyści chcą wiedzieć, czy użycie gazu liczy się jako braai?
Nie! W afrikaans gas oznacza gościa zaproszonego na braai.

Ale nigdy nikt nie pyta, czy potjiekos można uważać za braai?

Najwyraźniej był to temat dość ciężki zakład między dwoma kolegami i postanowili zapytać mojego wyroku zamiast rzutu monetą. Odpowiedź była twierdząca, oczywiście, absolutnie. W niektórych przypadkach, potjiekos jest więcej niż braai. Ludzie gromadzą się wokół ognia, przygotowują potrawy - oczywiście, że jest to braai.

Gotowanie potjiekos jest fantastyczne. Proces trwa godzinami, zapachy wydostają się z sagana na trzech nogach, dźwięk wydawany przez gotując się mięso i trzaskanie ognia jest jak słuchanie muzyki symfonicznej.

Gąsienica

2012-01-01T08:25:00.000-08:00

Ciekawa gąsienica.
Bardzo duża i kolorowa.

Millipede

2011-12-30T23:38:00.000-08:00

Na porannej wycieczce zobyczyliśmy millipede. W języku polskim nazywany dwuparzec.

text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 393px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-aim0e9rL8pQ/Tv68rlp-shI/AAAAAAAAAec/2othhkqqgg8/s400/shongololo.jpg" alt="shongololo" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692194436071469586" border="0">

Pieszy szlak Alexandria w Addo

2011-12-28T01:45:00.000-08:00

Wycieczki do Algoa Bay są sporadyczne.
Tylko od czasu do czasu zarząd Parku Narodowego Addo Słoni organizuje zwiedzanie Birds Island. Jest to bardziej ze względu na pogodę niż bezpieczeństwo ptaków. Dwudniowy Alexandria Hiking Trail jest bardziej pewny, i uważany jest ta najkorzystniejszy sposób zwiedzania pięknego wybrzeża Parku Narodowego Addo Słoni. Ten 36 kilometrowy szlak rozpoczyna się w chatach Langebos należących do SANParks w przepięknej sekcji Woody Cape, niedaleko miasteczka Alexandria.
Trasa szlaku biegnie przez gęste lasy pełne olbrzymich drzew pełne zielonych papug turakowatych,
przy odrobinie szczęścia spotkasz ptaki Narina Trogon (Apaloderma narina). Musisz zabrać ze sobą prowiant, wyżywienie nie jest wliczone w cenę.
Szlak wiedzie przez fragment wybrzeża uważanego przez wielu turystów za jeden z najpiękniejszych na świecie. Wysokie klify z piaskowca i kształtne wydmy pisakowe płynnie komponujące się z lesistymi wzgórzami i zawsze wzburzonym Oceanem Atlantyckim.
Na noc piesi turyści zatrzymują się w chatach Woody Cape wyposażonych tylko w niezbędne udogodnienia, ale za to ze wspaniałym widokiem na Birds Island i Algoa Bay, gdzie zawsze zobaczysz delfiny i wieloryby. Następnego dnia droga wiedzie przez wydmy piaskowe, wyglądające podobnie do Pustyni Namib. Ważne jest żeby wyruszyć wcześnie rano, żeby uniknąć palącego bezlitośnie słońca. Ostatnią sekcją szlaku jest przejście przez cienisty las.
Osoby, które nie chcą albo nie są w stanie uczestniczyć w pieszej wędrówce, mogą zatrzymać się w chatach Langebos i wybrać się na krótsze wycieczki po lesie, plażach i wydmach.
Dzięki tym wszystkim atrakcjom, jest to jeden z najpiękniejszych szlaków pieszych w RPA.

Plan wycieczki ośmiodniowej do RPA

2011-12-21T05:43:00.000-08:00

Dzień 1 i 2,
Spotkanie uczestników w hali odlotów lotniska im. F. Chopina w Warszawie, odprawa biletowo – bagażowa. Następnie wylot do Afryki. Przylot do Johanesburga. Transfer do hotelu, zakwaterowanie, czas na odświeżenie się i krótki relaks. Po esencjonalnej kawie zwiedzanie Johanesburga: przejazd ulicą Vilakazi Street, jedyną ulicą w świecie, na której obok siebie mieszkało dwóch laureatów Nagrody Nobla (krótki przystanek przy domach Nelsona Mandeli i Desmonda Tutu), pomnik Hectora Pietersona i kościół Regina Mundi z witrażami od Jolanty Kwaśniewskiej. Lunch w shebeen (lokalnej tawernie). W dalszej części "Chinatown" i "Second Italy" oraz nowoczesne centrum miasta z 50 piętrowym Carlton Center i wieżą Hillbrow Tower. Nie można poznać Johanesburga i zrozumieć RPA nie odwiedzając dzielnicy Newtown i nie spacerując legendarną już trasą Heritage Trail, zaglądając do licznych muzeów, teatrów, galerii i klubów jazzowych, nie wspominając o restauracjach. Wieczorem wspólna uroczysta kolacja powitalna w jednej z nich. Johanesbur oferuje różnorodną i bardzo smaczną kuchnię. Po kolacji powrót do hotelu, a dla chętnych wycieczka na dzielnicę rozrywki "Little Lagos".
Dzień 3,
Bardzo wczesny wyjazd w kierunku gór Magaliesberg, miejsca z którego startują balony w panoramiczny lot nad wstająca do życia południową Afryką. Powolne dryfowanie balonem przez chłodne poranne powietrze ma w sobie niezapomniany, magiczny urok. Wyobraźmy sobie malownicze afrykańskie krajobrazy i zwierzęta, wyłaniające się w kolorowych promieniach wschodzącego słońca. To jak w powieściach Juliusza Verne... Po godzinnym locie i miękkim ładowaniu na gości czekać Bedzie afrykańskie śniadanie w formie pikniku i lampka champagne'a. Po tak pięknie rozpoczętym dniu grupa wyruszy w drogę do Parku Krugera Trasą Panoramiczną. Pierwszy przystanek to miasteczko poszukiwaczy złota Pilgrim's Rest, gdzie odkryte były pierwsze złoża złota w RPA. Miasteczko jest żywym skansenem z epoki pionierów i poszukiwaczy złota z wielu autentycznymi domami, restauracjami i hotelami oraz kilku nowymi budynkami odtworzonymi według zachowanych rysunków i zdjęć. Drugi przystanek to Boże Okno, które zawdzięcza swoją nazwę wspaniałej panoramie na rozciągającą się 700m poniżej równinę Lowveld, przechodzącą przez Park Krugera aż do Mozambiku. Zatrzymamy się również przy największych wodospadach w tym rejonie: Lisbon i Berlin. Następnie przejeżdżamy wzdłuż kanionu rzeki Blyde, oglądając Bourke’s Luck Potholes (spektakularne, wyrzeźbione w skale przez wodę cylindryczne formacje koryta rzeki Blyde) oraz 3 przedziwne, okrągłe góry – Three Rondavels. Kolacja w formie braai’a, tradycyjnego afrykańskiego grill’a i rozmowy o czekającym nas jutrzejszym safari. Lampka pysznego południowoafrykańskiego wina i odgłosy dzikich zwierząt uruchomią wyobraźnię. Nocleg w Graskop.
Dzień 4,
Całodzienne safari fotograficzne w poszukiwaniu słynnej “Wielkiej Piątki Afryki” czyli: lwa, słonia, lamparta, bawoła i nosorożca czarnego. Park Krugera jest największym w Afryce naturalnym rezerwatem zwierząt, którego powierzchnia przekracza 2 mln hektarów. Żyje tu prawie 150 gatunków ssaków i ponad 500 gatunków ptaków. Park Krugera został założony w 1898 roku i otwarty dla zwiedzających od roku 1927. Jest największym rezerwatem narodowym kraju i obfituje w największe na świecie bogactwo gatunków
dzikich zwierząt i roślin. Park rozciąga się na przestrzeni 352 km, od rzeki Limpopo (na północy) do Krokodylej Rzeki (na południu). Jego szerokość wynosi średnio 60 do 90 km.
Obszar parku obejmuje ok. 20 tysięcy km² i jest podzielony na 16 wyodrębnionych obszarów, zgodnie z typem występującej na nich roślinności. W ostatnich latach został znacznie powiększony o tereny po stronie Mozambiku. W południe przerwa na odpoczynek i lunch w jednym z obozów na terenie parku. Po lunchu kontynuacja safari. Wieczorem kolacja i nocleg w luksusowej Lodge.
Dzień 5,
Po śniadaniu powrót do Johannesburga, transfer na lotnisko i przelot liniami wewnętrznymi do Kapsztadu. Kapsztad od dawna plasuje się w pierwszej dziesiątce światowej pod względem gościnności i piękna. Sławę tą zawdzięcza dzięki otaczającym skalistym szczytom, białym plażom, wspaniałym restauracjom, dogodnym miejscom do surfingu i młodym wielorybom rodzącym się na wiosnę. W Kapsztadzie panuje swoista kultura kawiarniana, centrum miasta tętni życiem, a każdy rodzaj poglądów jest tutaj tolerowany i zawsze jest tutaj "Ta Góra", czyli dzikie serce w środku metropolii gdzie możesz odpocząć od codziennych obowiązków. Po wylądowaniu przejazd do hotelu i zakwaterowanie. Po krótkie regeneracji wyjście na zwiedzanie miasta. Zobaczymy m.in. Fort (Castle of Good Hope), Ratusz (City Hall), Budynek Parlamentu i Ogrody (Gardens), krótka wizyta na Pchlim Targu położonym na Greenmarket Square. Następnie wizyta w Akwarium Dwóch Oceanów (Two Oceans Aquarium) na Waterfront i zwiedzanie Waterfront. Wieczorem kolacja w wybranej restauracji, a dla chętnych wyjście do klubu/dyskoteki. Dzień 6, Po śniadaniu wjazd gondolą kolei linowych lub trekking na Górę Stołową (Table Mountain), jeden z siedmiu cudów świata. Ta niezwykła góra jest symbolem Kapsztadu od chwili powstania miasta. Na przestrzeni wieków wygląd góry nie zmienił się, jednak zmieniło się jej znaczenie dla mieszkających tam ludzi. Dla żeglarzy była zbawieniem od wzburzonych sztormami wód oceanów, a dla więźniów politycznych z wyspy Robben symbolem wolności. Jak już nasycimy się wspaniałym widokiem na Przylądek Dobrej Nadziei usłyszymy majestatyczny głos silników BMW. Na spotkanie grupy wyjedzie 15 zabytkowych motocykli z koszem tej szlachetnej i legendarnej marki. Takimi motocyklami eksplorowano podczas II Wojny Światowej kontynent afrykański. Zaczyna się niespotykane nigdzie indziej safari szlakiem winnic, motocyklowa ucieczka do spokoju i czaru “starego świata”, gdzie atmosfera relaksu jest podkreślona smakiem najlepszych win regionu. W dwóch wybranych zjemy lunch i kolację. Podczas kolacji proponujemy wspólne gotowanie Potjiekos. Po pełnym wrażeń dniu powrót do hotelu, a dla chętnych Cape Town by night.
Dzień 7,
Po śniadaniu całodniowa wycieczka na Przylądek Dobrej Nadziei (Cape of Good Hope). Po drodze przejazd przez ekskluzywne, plażowe dzielnice Kapsztadu - Camps Bay, Clifton Beach oraz Bantry Bay w drodze do Hout Bay. W Hout Bay rejs statkiem do Duiker Island – aby zobaczyć kolonię fok. Następnie przejazd widokową trasą Chapman’s Peak ( uzależnione od warunków drogowych i otwarcia trasy ). Wjazd do Narodowego Parku, wizyta na Punkcie Przylądkowym (Cape Point) i na Przylądku Dobrej Nadziei (Cape of Good Hope). W drodze powrotnej do Kapsztadu lunchu w jednej z najlepszych restauracji w okolicy, słynącej owoców morza i wizyta na Plaży Pingwinów (Boulder’s Beach). Następnie wizyta w szlifierni kamieni półszlachetnych. Powrót do Kapsztadu przez Muizenberg - najstarsze miasto zbudowane nad Fałszywą Zatoką (False Bay). Wieczorem kolacja w wybranej restauracji i ostatnie chwile w Kapsztadzie. Dzień 8,
Po śniadaniu przelot do Johansburga i dalej do Warszawy.

Wycieczka do Tsodilo Hills w Botswanie

2011-12-21T05:27:00.000-08:00

Przylecieliśmy do Maun liniami lotniczymi Air Botswana. Wypożyczyliśmy Toyotę 4X4 i w pośpiechu wyjechaliśmy na północ, w kierunku granicy z Botswaną. Przy temperaturze ponad 30ºC klimatyzacja nie nadążała. Zatrzymaliśmy się więc na odpoczynek zwanym Lake Inn General Dealer. W pobliskim miasteczku, Gumare podjechaliśmy do stacji benzynowej na lody i uzupełnić paliwo. Musimy się śpieszyć, przejście graniczne zamykane jest punktualnie o godzinie 18.00. Poczuliśmy, jakże charakterystyczny w Afryce zapach nadchodzącego deszczu. W przeciągu zaledwie minut ukazała się ciemna chmura deszczowa. Wjeżdżamy w wymagającą respektu strefę klimatyczną zwaną inter-tropikalny. Mijamy miasto Shakawe z dziećmi krzyczącymi do nas Sweeeets.
Na granicy stawiliśmy się o czasie, szybki bieg do biura, wypełnienie formularzy. Celnicy bez problemu podbili nasze paszporty i możemy jechać dalej. Po tygodniu odpoczynku na Caprivi w Namibii jedziemy do tajemniczych Tsodilo Hills, zobaczyć gdzie klęczał Anioł Stwórca.
Tsodilo Hill tak jak każde miejsce wpisane na listę dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego UNESCO musi mieć centrum informacyjne, znajduje się tutaj też niewielkie muzeum z tablicami zawierającymi opinie turystów o . Większość osób uznało za fascynujący Female Hill (żeńską górę), czyli miejsce z malowidłami naskalnymi Buszmenów. Jest to łagodne wzniesienie w odróżnieniu od Male Hill (męska góra) wysokiego i ostrego. Zdziwiła mnie wiadomość że było tutaj duże jezioro i żyjący tutaj Buszmeni specjalizowali się w łapaniu ryb zaostrzonym kijem. Centrum informacyjne podaje że jezioro istniało w różnych czasach od 22500 do 7500 lat temu. Musiało to być rajem dla Buszmenów. Starzy ludzie opowiadają że właśnie tutaj Anioł Stworzenia klęcząc dziękował Bogu za stworzenie świata. Co za niezwykłe miejsce? Wielu zna to dzięki niezwykle bogatej kolekcji malowideł naskalnych (4000 rysunków w 400 miejscach), inni dlatego że Laurens van der Post uczyniła to miejsce sławnym.
Olbrzymia skała pełna sztuki Buszmenów cały czas nazywana jest Van der Posts Panel. Tsodilo zachęca do zachowania ciszy i skupienia.

Acraea

2011-12-18T04:59:00.001-08:00

Motyle Acraea (Acraea anemosa)

Wypożyczanie samochodu w RPA

2011-12-01T21:47:00.000-08:00

Republika Południowej Afryki to duży kraj, ale jeżeli nie ma się zbyt napiętego zwiedzania, poszukiwanie oferty bez limitu kilometrów nie ma najmniejszego sensu. Na niezbyt forsowną wycieczkę w zupełności wystarczy 500 km na dzień. Planując po drodze dłuższe postoje, średnia dzienna nie powinna przekroczyć nawet 300 km. Turyści, którzy zarezerwują samochód w którymś z biur agencji jeszcze w swoim kraju, dostają zwykle nagrodę w postaci zniesionego limitu kilometrów, chyba że wyjazd przypada na szczyt sezonu (grudzień i styczeń). Warto się upewnić że podane ceny zawierają 14% podatek VAT.
W większych agencjach można wypożyczyć i oddać auta w dwóch różnych oddziałach w dwóch różnych miastach, ale wówczas pobiera się dodatkową opłatę za transport zwrotny.
Wybór samochodu należy uzależnić od jego przyszłych zadań. Najmniejsze auta nadają się doskonale dla jednej osoby, ale każdy dodatkowy pasażer to coraz wolniejszy wjazd na wszelkie wzniesienia, które nawet na autostradzie bywają dość strome. Problemy z pokonywaniem stromych podjazdów mogą mieć nawet samochody z automatycznymi skrzyniami biegów, czyli wybierając się do Lesotho, najlepiej od razu wypożyczyć terenówkę. W lecie trzeba się liczyć z dużym i kosztownym uszkodzeniem auta wskutek gradobicia, dlatego podpisanie umowy dobrze jest poprzedzić uważnym czytaniem akapitu o ubezpieczeniu. Swego czasu w wielu kontraktach zawarta była klauzula o zakazie wjazdu do townshipów, dziś nie jest to już praktykowane, ale zawsze warto sprawdzić. Chcąc odwiedzić Suazi, Lesotho lub inny kraj ościenny, należy się upewnić że umowa najmu zezwala na taką możliwość i upomnieć się w wypożyczalni o pisemne zezwolenie. Warto też zwrócić uwagę na wysokość udziału własnego (kwoty, jaką ubezpieczony zobowiązany jest uiścić we własnym zakresie, zanim ubezpieczenie pokryje pozostałe koszty) w wartości ubezpieczenia. Czasami można zapłacić za niższą składkę w zamian za niższy udział własny lub jego brak. Niektóre firmy promują nawet 100-procentowe pokrycie kosztów szkody i kradzieży. Opłata bywa wówczas znacznie wyższa.

Porady dla korzystających z bankomatu, bezpieczeństwo w RPA

2011-12-01T06:15:00.000-08:00

W RPA do zdecydowanej większości przestępstw dochodzi w pobliżu bankomatu, a http://www.blogger.com/img/blank.gifich użytkownicy są narażeni na kradzież dopiero co wyjętej gotówki, kradzież karty, podejrzenie numeru identyfikacyjnego PIN, a najczęściej na wszystkie trzy występki łącznie. Prawdopodobieństwo padnięcia ich ofiarą jest równie wysokie zarówno w Stellenbosh jak i na przedmieściach Johannesburga, a złodziejami są najczęściej młodzi, dobrze ubrani i uprzejmi mężczyźni. Najwięcej turystów traci karty w sposób takiego zmodyfikowania przez złodziei sposobu działania bankomatu, żeby zablokować w nim kartę. Delikwent zdaje sobie z tego sprawę dopiero po wprowadzeniu numeru identyfikacyjnego i kiedy udaje się do wnętrza banku, by zgłosić połknięcie karty, przestępca ją wyjmuje, po czym znając PIN, zabiera ile jest możliwe. Nie ma żadnych sposobów na uniknięcie tego i innych zagrożeń, ale ryzyko jest nieco mniejsze jeśli przestrzega się następujących zasad

Nie korzystać z bankomatów w nocy i w odludnych miejscach. Najbezpieczniejsze są instalowane rzędami bankomaty w pasażach handlowych.

Przy większości bankomatów czuwają strażnicy. Jeżeli takiego nie ma akurat w pobliżu, podczas wybierania gotówki należy mieć oczy dookoła głowy, lub poprosić zaufaną osobę do pełnienia roli stójki.

Zwracać szczególną uwagę na osoby korzystające z bankomatu chwilę wcześniej, jeśli wyglądają podejrzenie, poszukać innego.
Korzystać z bankomatów w godzinach otwarcia banków i w miarę możliwości w czyimś towarzystwie. Jeśli karta utknie wewnątrz maszyny, jedna osoba może pozostać, a druga może udać się do banku żeby zgłosić zdarzenie.

Wkładając kartę do bankomatu, od razu wciśnij guzik cancel jeśli wysuwa się oba z powrotem. Można mieć wtedy pewność że nikt przy bankomacie nie majstrował, i można bezpiecznie przystąpić do własnej operacji.

Nie bać się być nieuprzejmym i stanowczo odmówić osobom oferującym pomoc w rozwiązaniu problemu.

Jeśli ktoś narzuca się z taką ofertą, należy natychmiast przerwać transakcję i udać się do innego bankomatu.

Niedoszli Farmerzy w Grahamstown

2011-11-30T03:09:00.000-08:00

W czasie naszej wycieczki do Grahamstown poznaliśmy interesującą historię tego miasta.
W 1820 roku na brzegu zatoki Algoa wylądowali angielscy osadnicy, którym rząd obiecał życie w spokojnej krainie, mlekiem i miodem płynącej. W rzeczywistości trafili w sam środek krwawego konfliktu między burami po jednej stronie rzeki Great Fish a Khoza po drugiej, toczącego się o żyzne pastwiska zwane Zuurveld.
W centrum tych niespokojnych ziem leżało Grahamstown. W 1819 roku w czasie piątej wojny na pograniczu, 9000 wojowników Khosa pod wodzą Makany zaatakowało miasto i niemal je zdobyło.
Podobno do niepowodzenia przyczynił się to że Makama – zgodnie z kodeksem wojennym Khosa, kazał przepuścić do obrońców kobietę, która przemyciła im beczkę prochu.
Jak szybko przekonało się tysiąc osadniczych rodzin, gospodarowanie w takich warunkach było niemożliwe. Przeszkody piętrzyły się na każdym kroku, brak doświadczenia i rąk do pracy, wrogo nastawieni sąsiedzi, powodzie, susze, choroby roślin uprawnych. Do 1823 roku niemal połowa osadników zdążyła przenieść się do miast, gdzie wróciła do zawodów uprawianych wcześniej w Anglii. Grahamstown przekształciło się w ważny ośrodek handlowo-przemysłowy, w którym siekiery, noże i koce wymieniano na kość słoniową i skóry dzikich zwierząt. Biegli w rzemiośle osadnicy produkowali metalowe narzędzia, wozy i odzież. Wkrótce Grahamstown wyrosło na drugie co do wielkości miasto w Kolonii Przylądkowej, któremu kontakt ze światem zapewniały Port Elizabeth i Port Alfred.

Wycieczka do Grahamstown

2011-11-30T02:10:00.000-08:00

Grahamstown to stolica Krainy Osadników (Settler Country). Urodą przypomina angielskie miasta, i aż wierzyć się nie chce że kiedyś było świadkiem krwawych wojen. W centrum zachowało się nieco przykładów architektury wiktoriańskiej i wczesno edwardiańskiej. Dwa najefektowniejsze to budynek Grocotts Mail, wciąż zajmowany przez redakcję tej gazety, oraz Birchs Gentlemens Outfitters, ze staroświecką pocztą pneumatyczną do przesyłania gotówki pomiędzy piętrami.
Wizyta w okolicznych osiedlach murzyńskich to okazja by poznać bliżej kulturę Khosa – dawnych władców tych ziem, którzy po długich walkach ulegli w końcu Burom i Brytyjczykom. Najbardziej rzucającą się w oczy grupą są studenci Uniwersytetu Rhodesa, okupujący w czasie roku akademickiego tutejsze puby i bary.

Informacja
Tutejsze biuro informacji turystycznej Makana Tourism mieści się w niedużym budynku obok Standard Bank. Jest ono zarazem przedstawicielem linii autobusowych Translux i oferuje dostęp do internetu.

Storms River informacje turystyczne

2011-11-30T01:53:00.000-08:00

Storms River

Wieś Storms River łatwo jest pomylić ze Storms River Mouth w Parku Narodowym Tsitsikamma. Zjazd z szosy N2, jedź 4 km na wschód od skrętu do parku (oznakowany Storms River Mouth albo Stormsriviermund w afrikaans), wskazują tablice. Storms River to maleńka wioska o rzadkiej zabudowie, z kilkoma pensjonatami, biurem turystycznym oraz punktem informacyjnym na stacji benzynowej Petro Port przy autostradzie N2 (Tsitsikamma Tourism Information Office). Na wschód od Storms River przy autostradzie N2 rośnie Wielkie Drzewo (Big Tree), czyli potężny, 36-metrowy strączyn żółty, a obok rozciąga się las, jeden z najlepiej zachowanych w RPA, z wieloma pięknymi okazami drzew. Wytyczono z tego miejsca szlak Ratel o długości 4,2 km, wzdłuż którego umieszczono opisy najciekawszych drzew.

Aktywny wypoczynek

Z mostu nad rzeką Bloukrans, 21 km na zachód od Storms River, dokładnie poniżej szosy N2 można oddać najdłuższy na świecie skok na bungee (216 m). Przyjemność kosztuje R700 a samo zejście na platformę do skoków R100. W planach jest budowa zjeżdżalni. Rezerwacje na miejscu, albo przez schronisko, albo wystarczy zjawić się w dowolnym dniu przy moście w godzinach 9.00 do 17.00.
Organizacją innych form aktywnego wypoczynku w Storms River zajmuje się biuro Storms River Adventures, które proponuje między innymi spływ na dętce po rzece Storms, zjeżdżanie na linie ze skał i drzew, wycieczki na rowerach górskich oraz całodniowe wycieczki do wąwozu Storms obejmujące spływ na dętce, zjazd na linie i wycieczkę rowerową.

Szlak Wydr, Delfinów i Tsitsikamma

2011-11-30T01:12:00.000-08:00

42-kilometrowy Szlak Wydr (Otter Trail) to jedna z najbardziej cenionych w RPA tras turystycznych w Afryce Południowej, biegnąca pięknym wybrzeżem od Storm River Mouth do Natures Valley. Przejście całej trasy zajmuje pięć dni, a po drodze trzeba przeprawiać się przez bród przez kilka rzek. Niezbędna jest dobra kondycja, ponieważ pokonuje się wiele stromych odcinków.
Rezerwacje wycieczki do przybycia szlaku przyjmuje biuro South African National Parks w Pretorii. Zazwyczaj trzeba o tym pomyśleć rok wcześniej, ale często zdarzają się rezygnacje, warto więc przynajmniej zapytać o 2 lub 3 osoby (samotni turyści nie są wpuszczani na trasę). Śpi się w sześcioosobowych szałasach z materacami, ale bez pościeli, bez miejsca do gotowania ani bieżącej wody. Na całej trasie obowiązuje zakaz obozowania na dziko.

64-kilometrowy szlak Tsitsikamma zaczyna się w Natures Valley, a kończy w Storms River i biegnie przez lasy równoległe do Szlaku Wydr, ale bardziej w głębi lądu. Na przejście tej trasy również potrzeba 5 dni i 4 nocy, uchodzi ona jednak za łatwiejszą od Szlaku Wydr. Płaci się jedynie za nocleg w szałasach na drodze. Rezerwacje przyjmuje Forestry Department w Pretorii. Informacji udziela Natures Valley Rest Camp.

Szlak Delfinów (Dolphin Trail) to idealna propozycja dla osób, które nie chcą dźwigać ciężkiego plecaka ani spać w szałasach. Pokonanie tej trasy biegnącej ze Storms River Mouths nad rzeką Sandrif zajmuje cztery dni. Śpi się w wygodnych hotelach a bagaże są przewożone pomiędzy kolejnymi punktami noclegowymi. W cenę wliczono wszystkie noclegi, posiłki, usługi przewodników oraz rejs do wąwozu Storms w drodze powrotnej. Miejsca rezerwuje biuro Parku Narodowego Tsitsikamma.

Kempingi w RPA

2011-11-30T00:38:00.000-08:00

Pola namiotowe i kempingi dla samochodów z przyczepami od lat zastępują dom wielu południowoafrykańskim rodzinom. W większości miast działają niedrogie pola namiotowe i kempingi dla przyczep, jedna całkiem przyjemne, inne wręcz przeciwnie. Te w pobliżu wielkich miast z reguły nie należą do bezpiecznych, dlatego znacznie lepiej jest skorzystać w czasie wycieczki z kempingów prywatnych, lub tych położonych w obrębie parków narodowych czy rezerwatów, bez wyjątku, świetnie prowadzonych, atrakcyjnych i wspaniale wyposażonych między innymi w łaźnie, kuchnię, energię elektryczną, wyposażenie kuchenne i wodę. W regionach turystycznych pola namiotowe stanowią coś w rodzaju autonomicznych kurortów, mają własny basen, restaurację i sklepy. Ceny podawane są od osoby, średnio R100 od osoby albo R150 dla dwóch osób plus R20 za każdą dodatkową osobę. W okresie szkolnych wakacji miejsca w takich kempingach są całkowicie zajęte. Na wielu kempingach dla przyczep obowiązuje zakaz stosowania nieprzemakalnych podkładów pod namiot (w mniejszych namiotach są one najczęściej wszyte), które rzekomo niszczą trawę. Planując dwu-, trzydniowy pobyt, może uda się przekonać zarządcę pola że nie poczyni się namiotem żadnych szkód. Na niektórych kempingach dla przyczep w ogóle nie można rozbijać namiotów, choć jeśli personel zorientuje się że ma do czynienia z cudzoziemcami bez przyczepy, zwykle znajduje dla nich jakąś kwaterę.
W Lesotho i Suazi oprócz obozowisk w parkach narodowych i rezerwatach przyrody działa zaledwie kilka oficjalnych kempingów. W zamian za to można nocować w dowolnie wybranym miejscu (niekoniecznie za darmo). Przed rozbiciem należy zapytać o pozwolenie starszyznę najbliższej wioski, by okazać szacunek lokalnej społeczności, a przy okazji zmniejszyć potencjalne ryzyko stania się obiektem napaści. Wymiana uprzejmości może zaoferować ofertą wynajmu domku na noc za około R50. Biwakowania w RPA szczególnie się nie poleca.

Bead & Breakfast i Pensjonaty w RPA

2011-11-30T00:14:00.000-08:00

B&B i zwykłe pensjonaty (różnica pomiędzy nimi z reguły bywa trudna do sprecyzowania) to jedne z najatrakcyjniejszych składników bazy noclegowej RPA. Można je znaleźć zarówno w metropoliach, jak w małych miasteczkach a na terenach wiejskich, ich funkcję pełnią prywatne gospodarstwa. Niektóre z najtańszych obiektów nie budzą co prawda okrzyków zachwytu, ale standard jest przeważnie wysoki, a relacja jakości do ceny znacznie korzystniejsza niż w podobnych pensjonatach w Wielkiej Brytanii, Austrii czy Stanach Zjednoczonych. Zabytkowe meble, prywatne trasy i duże ogrody z basenem nie należą do rzadkości. W regionach wiejskich jak Winalands na północ od Kapsztadu, dodatkowym atutem bywa także malownicza lokalizacja. W wielu z nich goście mogą liczyć na osobne wejście i prywatną łazienkę oraz sowite i smaczne śniadania. Ceny rozpoczynają się od R400 za pokój dwuosobowy z łazienką i śniadaniem. Pensjonatów i B&B nie brakuje również w townshipach w takich jak Soweto czy Khayelitsha, a skorzystanie z ich oferty to najlepszy sposób na bliski kontakt z codziennością dzielnic. Właściciele bardzo często proponują wycieczki po okolicy, a pod względem gościnności, nie mają sobie równych w całej Afryce. Nocleg w takim pensjonacie z reguły kosztuje R200 od osoby.

Schroniska turystyczne odwiedzane w czasie wycieczek

2011-11-29T23:54:00.000-08:00

Schroniska Turystyczne

Zdecydowanie większość obiektów tego typu skupia się w najpopularniejszych miastach i regionach turystycznych RPA, takich jak Kapsztad czy Trasa Panoramiczna. Oznacza to, że na rozległych połaciach kraju jedyną możliwością dla niezamożnych turystów wciąż pozostają kempingi. Standard schronisk jest z reguły wysoki – dostęp do internetu, urządzenia kuchenne i tablice z ogłoszeniami turystycznymi to tylko niektóre z oferowanych udogodnień. W wielu z nich można można także zamówić wyżywienie i uzyskać informacje o najdogodniejszych połączeniach komunikacji lokalnej. Większość obiektów znajduje się w pobliżu tras obsługiwanych przez Baz Bus. W przeciwnym razie chętnie odbiera gości z najbliższego przystanku. Oprócz sal wieloosobowych (średnio ok. R100 za łóżko), część schronisk oferuje pokoje prywatne, których cena zaczyna się od R200 za dwójkę. W niektórych można wynająć dwuosobowy pokój, w pojedynkę po obniżonych cenach, w innych można rozbić namiot na ich posiadłości.
W Suazi schroniska turystyczne działają w Mbabane, dolinie Ezulwini i Manzini. W Lesotho można je znaleźć w miejscowości Malealea, Somonkong i Mokhotlong oraz na przełęczy Sani. Ceny i udogodnienia są podobne do tych oferowanych w RPA. W wielu miastach Lesotho łatwo jest przenocować w tak zwanych rolniczych ośrodkach szkoleniowych, o ile w danym momencie dysponują one wolnymi miejscami. Pokoje są skromne, ale przyzwoite, bez oddzielnych łazienek, za to za naprawdę niewielkie pieniądze (ok. R50 w całym kraju). W większości tego typu obiektów jest także wspólna kuchnia. W RPA działa również Międzynarodowa Federacja Schronisk Młodzieżowych. Afiliowane przy niej schroniska można znaleźć w najpopularniejszych regionach turystycznych, jedno nawet w Suazi, ale wizualnie nie różnią się one bardzo od niezrzeszonych odpowiedników. Posiadanie karty członkowskiej bardzo się opłaca, gdyż upoważnia to do 100% rabatu w schroniskach stowarzyszonych oraz zniżek u niektórych przewoźników autobusowych, operatorów wycieczek, a czasami nawet w sklepach z deskami surfingowymi.

Ulusaba – Sabi Sands RPA

2011-11-09T00:27:00.001-08:00

Ulusaba to posiadłość należąca do Richarda Bransona ma 13500 ha i jest w rezerwacie Sabi Sands niedaleko Parku Krugera. Richard Branson zakupił to miejsce 15 lat temu. Przelot z Johannesburga zajmuje trochę ponad godzinę. Ulusaba uważana jest za najlepsze miejsce do oglądania dzikiej zwierzyny. Woda przy zaporze Xikwenga Dam zawiera wiele minerałów, przyciąga wiele afrykańskich zwierząt.
Jeśli chcecie, możecie tutaj też zamieszkać. Cena od osoby w standardowym pokoju wynosi R4700 (ok. 1900 PLN) za noc i R9800 od osoby za suite.
Cena wydaje się wysoka, ale zawarte w niej są transfery z lotniska, przewodnicy, posiłki, napoje chłodzące i pralnia. Można też korzystać z kortu tenisowego, basenu kąpielowego, gymu, baru i jadalni.

Inverdoorn Game Reserve.

2011-11-04T09:46:00.000-07:00

Trudno wyrazić słowa podziwu kiedy po raz pierwszy przejeżdżałem przez bramę
Rezerwatu Inverdoorn. Nie może to być opisane w pełnym tego słowa znaczeniu, dlatego raczej powinno być doświadczone.
Położony zaledwie 2,5 godziny jazdy od centrum miasta Kapsztadu, ten10 000 ha rezerwat, wolny od malarii położony Ceres-Karoo, w otoczeniu majestatycznych gór, w których duże stada zwierząt swobodnie poruszają się w ich naturalnym środowisku. Począwszy od słodkich i nieśmiałych surykatek, do lwów.
Inverdoorn ma solidną reputację w RPA ochrony i wypracował sobie solidną markę na całym świecie wraz z założeniem Western Cape Cheetah Conservation (WCCC), założone przez właściciela Damien Vergnaud. Znany z niekonwencjonalnych i intuicyjnych
technik szkolenia zwierząt podczas pielęgnacji przyjaźni między zwierzęciem a człowiekiem i edukacji wszystkich gości o znaczeniu ochrony gepardów, organizacja ta jest czymś
naprawdę wyjątkowym. W ramach niesamowitego doświadczenia istnieją różne sposoby jakimi goście mogą dowiedzieć się więcej o WCCC, takich jak obserwacja dzikich gepardów na safari
lub w czasie codziennego systemem ćwiczeń, gdzie osiągają one prędkość 110 kilometrów na godzinę. Ekskluzywne zaproszenia są wymagane do chodzenia na spacery z oswojonym gepardem.
Po tych wszystkich emocjach, możesz by pomyśleć, że nie ma już więcej niespodzianek, ale po powrocie do lodge będziesz powitany przez naszych pracowników, posadzą cię koło ogniska (boma), spędzisz tutaj przyjemnie czas z ulubionym drinkiem w dłoni. Kiedy obiad jest podawany, będziesz zauroczony połączeniem francuskiej elegancji i solidnych smaków Afryki Południowej.

Wycieczka do Rezerwatu Suikerbosrand

2011-11-01T04:19:00.000-07:00

Rezerwat Suikerbosrand znajduje się w odległości niecałej godziny jazdy z Johannesburga. Dlatego warto jest pojechać tam na weekend.
Na terenie 11595 hektarów można spotkać wiele afrykańskich zwierząt. W dodatku, nie musisz jeździć samochodem, możesz wybrać się na pieszy szlak i obserwować zwierzęta w czasie wędrówki. Nie występują tam niebezpieczne dla ludzi zwierzęta.
Oto kilka zdjęć z niedzielnej wycieczki do rezerwatu Suikerbosrand.
Nazwa suikerbosrand pochodzi od krzewu protea, z którego w kiedyś robiono cukier.
Suiker znaczy w afrikaans cukier, bos to busz.

Zastanów się zanim pojedziesz do Mozambiku

2011-10-27T07:58:00.000-07:00

Czterech turystów wypożyczyło samochód w RPA i pojechali sobie na wczasy do Mozambiku. Niedaleko Chokwe, jechali przez małą wioskę, na szosie zaparkowane były dwie taksówki z wysiadającymi i wsiadającymi pasażerami. Kiedy przejeżdżali obok, kobieta wybiegła z taksówki i wpadła prosto pod koła samochodu turystów. Kierowca szybko zareagował, próbował uniknąć wypadku, samochód zatrzymał się w rowie. Jeden ze świadków przedstawił się jako prawnik i uspokoił coraz bardziej agresywny tłum. Turyści byli za to bardzo wdzięczni. Ranna kobieta została załadowana do samochodu i odwieziona do szpitala. Po niedługim czasie turyści zostali poinformowani że zmarła po drodze. Nikt tego nie mógł potwierdzić, tym bardziej że wyglądało na to że obrażenia nie były tragiczne. Kierowca został zamknięty w celi razem z 40 przestępcami, pozostałe osoby spała w samochodzie. W celi panowały bardzo złe warunki higieniczne, rolę toalety spełniała zakrywana matą dziura. Spał na podłodze i musiał przekupić strażników żeby mógł dostać koc i poduszkę. W ciągu dnia mógł siedzieć przed celą, ale musiał za to płacić. Wreszcie trafił do sądu został wypuszczony za kaucją 11 tysięcy PLN. Następnego dnia chciał odzyskać swój samochód, kosztowało go to 2 tysiące PLN. Prawnikowi musiał zapłacić następne 2 tysiące PLN.

Magaliesberg wycieczka

2011-10-25T01:24:00.001-07:00

Magaliesberg to bardzo stare i malownicze góry zaraz za Johannesburgiem. Dlatego przy okazji pobytu w RPA, warto jest wybrać się tam na wycieczkę. Jest to najbliższe miejsce Johannesburga, gdzie można zaznać prawdziwej Afryki.

Drzewo bottlebrush tree

2011-10-21T22:32:00.001-07:00

Zdjęcia drzewa popularnie nazywanego Szczątką do Mycia Butelek, czyli Bottlebrush Tree

A To inne drzewo Bottlebrush, pochodzi z Australii, z New South Wales - Callistemon rigidus (Stiff Bottlebrush. Nie wiem dlaczego nazywane jest drzewem, jeśli przypomina bardziej krzew.

Zdjęcia z wycieczki do Soweto

2011-10-20T05:12:00.001-07:00

Kilka dodatkowych zdjęć z wycieczki do Soweto.
Zdjęcia witraża z kościoła Regina Mundi.
Widok na Soweto i Dom Mandeli.
Dom Mandeli został całkowicie przebudowany i stracił na orginalności. Moim zdaniem nie warto to odwiedzać.

Wycieczka do Pretorii

2011-10-20T04:38:00.001-07:00

Kilka zdjęć z Pretorii, stolicy administracyjnej RPA. Tutaj właśnie znajdują się wszystkie urzędy centralne i siedziba rządu. W przeszłości miasto nie cieszyło się najlepszą sławą, uważano go za bastion apartheidu. Dzisiejsza Pretoria to przede wszystkim wielonarodowa kolonia dyplomatów, polityków i przedsiębiorców.
Nieoficjalna miasta Pretorii brzmi

Palisandrowe Miasto

że względu na 50 tysięcy drzew palisandrowych (jacaranda)zakwitających na ulicach Pretorii.
Oto kilka zdjęć z wycieczki do Pretorii.

Dania z RPA

2011-10-13T07:59:00.000-07:00

Zululand nie miejsce dla maminsynków lub wybrednych smakoszy. W królestwie wojen plemiennych, swoistej kultury, tragicznej historii, putu pap i duszonej krowiej głowę. Kiedy w Zululandzie, musisz być jak Zulusi.

Każdy, kto odwiedził Shakaland w Eshowe, KwaZulu-Natal, doświadczył tyle Zululand jak jest to możliwe w krótkim okresie czasu. Badanie historii Zulu jest skomplikowane, może zająć ci całe życie.
Shakaland jest w 100% pełen magii Zulu. Z legendarnym Holgate Kingsley nadal na czele własnego imperium trochę (że zaczął wiele lat temu na planie oryginalnego filmu Zulu Shaka), istnieje kilka rzeczy, które przynoszą urok pierzastych koron, tarczy Nguni, naszyjników z kości i assegais. Na zakończenie wycieczki oferowane są wspaniałe dania zuluskie: inlohko, imfino i amadombolo, lub w prostym języku polskim: głowa krowy, dziki szpinak, pierogi i słodkie ziemniaki.

Wygląda to smakowicie. Doskonale przygotowana i upieczona krowia głowa na tradycyjnym drewnianym talerzu (tzw. ugqoko). Jedynym problemem może być znalezienie odpowiednio wielkiego gara do gotowania.
Przyozdobiona sałatą, pomidorami i kilkoma gałązkami natki pietruszki, ogromna głowa wywołuje apetyczne wrażenie i nie smakuje najgorzej. Policzki są głównym przysmakiem i smakują jak cienkie plasterki pieczeni.
W kulturze Zulu tylko mężczyźni jedzą inhloko. Symbolizuje to, że mężczyźni są głowami gospodarstwa. Zaszczyt i przywilej spożywania inhloko jest dla nich zastrzeżony. Tradycyjnie, krowy są święte i tylko przygotowywane są dla dużych uroczystości takich jak śluby i pogrzeby. Ludzie jedzą go w Kraal (gospodarstwo Zuluskie) z uroczystymi tańcami. Najstarszy mężczyzna umieści kości z czaszki na jednej z chat żeby dać respekt dla przodków.
W tym samym duchu, iIbele (krowie wymiona) jest spożywane wyłącznie przez kobiety, ale gotowane przez mężczyzn. Rozumowanie jest, że jedzenie wymiona da siłę do kobietom, które karmią piersią i będzie chronić ich piersi - na wypadek choroby .
Iphaphu (krowie płuca) jest zarezerwowane dla chłopców Zulu, którzy nie mogą go jeść w domostwie. Muszą przygotować posiłek z daleka od domu. Chłopcy, najpierw muszą odbyć walkę na kije, zanim zaczną jeść płuca. Wierzy się, że da im to wytrzymałość - "długi oddech" do biegania i walki, gdy wyrosną na wojowników Zulu.

Przepis na inhloko

Co trzeba
Jedną całą głowę krowy (bez skóry)
15 l wody
60 ml soli.

Jak gotować,

Umieść wielki żeliwny sagan na ogniu i wlej wodę. Doprowadzić wodę do wrzenia i dodaj sól. Umieść krowią głowę w garnku i zamknij garnek pokrywką. Gotuj przez półtorej do dwóch godzin - w zależności od wieku krów i wielkości głowy. Kiedy mięso zaczyna robić się miękkie, wyjmij głowę z garnka i upiecz ją w piekarniku lub na otwartym ogniu, aż uzyskasz złoty kolor. Podawać na ugqoko (duże drewniane talerzy).
(Nie rozgotować) Potnij mięso na kawałki i podawaj z sałatką.

Wycieczka do Tierhoek w górach Piekenierskloof

2011-10-13T02:46:00.000-07:00

Tierhoek to mała farma na końcu wyboistej, szutrowej drogi wiodącej wysoko, do gór Piekenierskloof. Pierwszą rzecz jaką zauważysz po przyjeździe to fakt że jest tam bardzo sucho. Położony dwie godziny jazdy z Kapsztadu, na brzegu krainy Cederberg. Ma wspaniałe piękno szarych klifów wystających śmiało z pofalowanego krajobrazu. Często przy domach na farmach rosną stare dęby, okolice słyną z plantacji krzewów rooibos i buchu jak też uprawia się tutaj dużo winorośli.
Nie mniej jednak, istnieje tylko kilka gatunków win pochodzących z Piekenierskloof. Większość smakoszy win prawdopodobnie nigdy nie słyszało o o Tierhoek. W czasie jazdy w kierunku Tierhoek zauważysz że jest tutaj wiele plantacji winorośli. Krzewy winogron wyrastają śmiało z suchego terenu. Po przybyciu do winnicy, producent win Roger Burton podjechał swoją toyotą Hilux 4X4. Zaprosił nas na braaia i opowiedział o okolicznych farmach. Niektóre z nich, Grenache, Grenache Blanc i Chenin Blanc mają ponad 60 lat i produkują wysokiej jakości winogrona. Większość z nich sprzedawana jest do Citrusdal co-operative, ale tereny te zostały odkryte przez znanych producentów wina ze Stellenbosch, używających winogrona w ich własnych winach.
Podczas braaia wypiliśmy za dużo wina i rozmowa skończyła się późno w nocy.
Następnego ranka udaliśmy się na pieszą wycieczkę po okolicy. Właścicielem Tierhoek jest Shelley Sandel, której mąż, Tony odbudował stare budynki, w tym stary konny młyn przerobiony na piwnicę. Położony pomiędzy dwoma dębowymi lasami, oryginalny dom ma trzy sypialnie i cedrowe wykończenie. Umeblowany antykami i może być wynajmowany dla turystów. Trawnik jest wspaniałym miejscem na odpoczynek. Można podziwiać tutaj wspaniałe widoki na góry. Wieczorem Roger zabrał na na degustację wina w starym młynie, gdzie cały czas jest kamień do mielenia zboża. Wino mówi samo za siebie. Bardzo delikatne i klasyczne.

Maropeng

2011-10-11T04:54:00.000-07:00

Maropeng jest to muzeum poświęcone znaleziskom na terenie Kolebki Ludzkości.
W czasie zwiedzania poznamy historię ewolucji rasy ludzkiej.
Najważniejszy budynek to Tumulus, wzorowany na starożytnych kurhanach.
Maropeng to powrót do miejsca pochodzenia w języku setswana.
Po drodze do Tumulus możesz zatrzymać się przy miejscach gdzie nadal prowadzone są wykopaliska archeologiczne. Miejsce z epoki kamienia jest badane od roku 2005 przez naukowców z Uniwersytetu Witwatersrand.
Za szybami można zobaczyć skamieniałe czaszki osobników uważanych za link pomiędzy małpą i człowiekiem.
Dzięki ogromnej wiedzy lokalnych przewodników zapoznamy się z kolejnymi cyklami ewolucji.
Następnie zjeżdżamy do jaskini, gdzie znaleziono eksponaty. Chętni mogą udać się na rejs łodzią po podziemnym jeziorze.

Rejs łodzią rozpoczyna się chwili obecnej i zabiera nas w podróż wstecz. Obserwujemy poszczególne etapy tworzenia naszej Ziemi. Śnieg i lód stworzony tam sztucznie daje podróżnikom odczucie ostatniej epoki lodowcowej. Podróż sięga dalej w czasie, gdy świat był zanurzony w wodzie, a poza tym do powstania skorupy ziemskiej i przemieszczanie się płyt tektonicznych.
Wreszcie dochodzimy do samego początku, gdy Ziemia była ognistą kulą stopionych skał, a jazda kończy się dramatycznie w "czarną dziurę" symulowane.

Goście idą pieszo do 3 metrów w "czarną dziurę", przed pojawiające się przed audio-wizualna prezentacja formacji ziemi, dostarczając dalszych zrozumienia doświadczenie zmysłowe łodzi.

Wycieczka do Wioski Lesedi w Johannesburgu

2011-10-11T04:41:00.000-07:00

Wioska Lesedi znajduje się w odległości około 40 minut jazdy od Johannesburga i Pretorii na terenie słynnej Kolebki Ludzkości.
Można tam poznać lokalną kulturę RPA.
Wycieczka Po Wiosce Lesedi zaczyna się wizytą w domostwach plemienia Ndebele. Ich domy są pięknie malowane. Plemię to uważane jest za artystyczny naród. Wprowadzeniem do zwiedzania jest multimedialna prezentacja o narodach żyjących w RPA. Później zwiedzamy domostwo (kraal) Zulu, Basotho, Xhosa i Pedi. Możemy skosztować tutejszy przysmak, czyli suszone gąsienice mopani. Na koniec wycieczki udajemy się na tradycyjny obiad. Możemy tam zamówić tradycyjne dania afrykańskie jak też pieczeń z krokodyla, antylopy czy strusia.
Wioska Lesedi powstała z myślą o turystach którzy chcą poznać mistyczne kultury i tradycje narodów Afryki Południowej, pogrążonych w plemienny folklor i tradycje przodków. Nasza kultura jest światłem naszego narodu - dlatego Lesedi znaczy w języku Zulu światło.

Wycieczka do Parku Lwów w Johannesburgu

2011-10-11T04:05:00.000-07:00

Wycieczka Parku Lwów w Johannesburgu
Lwy są tutaj jak w buszu, przecież jest tutaj identyczny klimat. Parku Lwów nie możemy uważać za zoo, do rezerwatu też jeszcze nie dorósł. W największej części parku można zobaczyć zwierzęta roślinożerne. Druga część to kilka ogrodzonych wysokim płotem miejsc z lwami, dzikimi psami i gepardami.
Przy wejściu można robić sobie zdjęcia młodymi lwami, obok są sympatyczne surykatki.
Najpierw pojechaliśmy zobaczyć antylopy, strusie, żebry i żyrafy w części dla roślinożerców. Nie jeździliśmy tutaj długo, koniecznie chcieliśmy zobaczyć białe lwy. Pomimo że lwy od małego były z ludźmi, cały czas mają dziki instynkt drapieżnika. Nie rozumieją strategii polowania, na wolności zginęły by z głodu, ale mogą być niebezpieczne dla zwiedzających, dlatego niedozwolone jest otwieranie okien w samochodach dla poprawienia jakości zdjęć. Przewodnik powiedział nam że biały lew to nie albinos.
Podobno ubarwienie białe zwierząt wzięło się z jedynej możliwości przetrwania w epoce lodowcowej, epoka minęła a gen został.
Widziałem i homo i heterozygoty, tzn osobniki mniej lub bardziej białe, kombinacja dwóch genów (recesywnych) daje albinizm u następnego pokolenia.
To co tam jest to po prostu mutanci...ale nie oddzielny gatunek, tak jak mówi autor...albinizm(homozygotyczne osobnicy recesywni) to kumulacja dwóch alleli...tamte lwy(małe) są albinosami, kombinacja różowego zabarwienia skóry wokół oczu, nosa..
Zdjęcia oka małego lwiatka nie mam, ale mam starego reproduktora-jasne tęczówki, pewnie ma tez dużą wadę wzroku, pewnie astymatyzm, i światłowstręt, a właśnie ciekawe jak sobie radzą z taka ekspozycją światła) (lew ma podobne warunki wzrokowe co my, zn ludzie do 1500m lokalizuje zdobycz).
I teraz samo prawdopodobieństwo nie wystarczy, bo każdy osobnik to inna kombinacja genów a białko z wielu genów warunkuje kolor., można być nosicielem genu albinizmu, ale nie być homozygotą i teraz liczba lwiatek w miocie się liczy, podobno lwica wybiera samca po zabarwieniu grzywy, im ciemniejsze tym lepszy. (w znaczeniu przetrwania, skoro mówimy o kolorach).
Gen recesywny ujawnia się przejawia się tylko w stanie homozygotycznym.czyli mają tam kilka osobników homozygotycznych, których krzyżówki dają w następnych pokoleniach "czyste" geny recesywne...itd.
Dominującą barwa tęczówek u nas Europejczyków jest brązowa...a wiecie że prawdopodobieństwo że dwoje brązowookich rodziców wyda potomstwo niebieskookie po trzech brązowookich jest zawsze takie samo 1/4.
zawsze powtarzam "genetyka, wielka nauka"...jak widzę kopię kopii.

Wycieczka po Pretorii, ratusz miasta

2011-10-07T10:48:00.000-07:00

Po przeciwnej stronie Transvaal Muzeum jest piękny park z ratuszem miasta.
W czasie wycieczki po Pretorii warto jest zatrzymać sę na parę minut i zobaczyć pomniki ludzi od których pochodzi nazwa miasta Pretorii.

Ratusz w Pretorii

Wycieczka do Transvaal Museum w Pretorii

2011-10-07T10:22:00.000-07:00

Wycieczka do Muzeum Transwalu w Pretorii.

W centrum Pretorii, stolicy RPA można zwiedzić Transvaal Museum uważane za wiodący muzeum historii naturalnej. Muzeum czynne jest w każdym dniu tygodnia.
Założone w 1892 roku, Transvaal Museum of Natural History znajdowało się najpierw w małym pokoju obok wieży zegarowej, na najwyższym piętrze Parliament House. Bardzo mało eksponatów, że ledwo uzasadnione było zatrudnianie stałych pracowników. Dzięki wielu darowanym przedmiotom, głównie skamieniałości roślin i zwierząt i przedmiotów pochodzących z Europy - zwłaszcza tych dotyczących Burów i Voortrekkers - kolekcja gwałtownie rozrastała się. Dziś kolekcja Transvaalu Museum of Natural History mieści się we wspaniałym budynku z piaskowca, jego wejście ozdobione przez szkielety dinozaurów, wypełnione przestrzennymi halami z eksponatami. Na wystawie są hominidów skamieniałości z Kolebki Ludzkości w tym Pani Ples uważanej za daleką krewną całej ludzkości; skamieniałości płazów, ryb, gadów i roślin z Karru.

Jest tam Centrum Discovery dla dzieci (po dokonaniu rezerwacji), którzy mogą doświadczyć historii naturalnej i muzeum pozwala młodemu pokoleniu do rekonstrukcji dinozaurów Deinonychus - wykorzystywanych w filmie Jurassic Park. Analizy chemiczne XVII wieku glinianych fajek gliny sugeruje, że Shakespeare i jego kompani palili marihuanę.

Wycieczka do Parku Narodowego Pilanesberg w RPA

2011-10-02T22:20:00.000-07:00

Kilka zdjęć z wycieczki do Parku Pilanesberg.
Jest to stosunkowo niewielki park znajdujący się dwie godziny jazdy od Johannesburga.
Można tam spotkać wszystkie ważniejsze zwierzęta jakie występują w RPA.

Wycieczka RPA, śnieg w Mpumalandze

2011-08-17T11:11:00.000-07:00

Dullstroom leży na wschodniej skarpie w prowincji Mpumalanga w RPA jest jednym z największych miast w tym okręgu. Na wysokości 2100m npm, można się spodziewać ochłodzenia klimatu i szybkie zmiany w codziennych warunkach pogodowych pomimo że to Afryka.

Mimo, że śnieg nie jest tak powszechny, nie włącza Dullstroom w winter wonderland.

W miesiącach zimowych, średnia temperatura minimalna wynosi od 9,2 ° C we wrześniu i 2,4 ° C w lipcu.

Frost jest powszechna i śnieg może wystąpić również od czasu do czasu.Najzimniejszych nocy w ostatnich czasach miało miejsce w czerwcu, z minimum -7 ° C.

Średnia wzloty zimą waha się od 19,7 ° C we wrześniu i 14 ° C w lipcu.
Oto zdjęcia śniegu w RPA zrobione w czasie wycieczki do Trasy Panoramicznej i Parku Krugera.

Zdjęcie dzioboroga zrobione w Parku Krugera

2011-07-28T20:33:00.000-07:00

Dzioborogi są stosunkowo łatwe do zobaczenia w Parku Krugera, pomimo że ich liczba stale się zmniejsza i są pod ochroną. Często w czasie wycieczki do Parku Krugera można zobaczyć dzioborogi chodzące po ziemi. Robią to bardzo dumnie, wydaje się że są właścicielami całego parku.

Wycieczka do Sabie Sabie, zdjęcia lamparta

2011-07-09T07:18:00.000-07:00

W ubiegłym roku udało mi się zrobić kilka dobrych zdjęć z lampartem.
Są to trudne do wytropienia zwierzęta. Sabie Sabie to prywatny rezerwat połączony z Parkiem Krugera.
Rezerwat jest domem dla "Wielkiej Piątki Afryki" (słoń, czarny nosorożec, lew, lampart i bawół afrykański), a także gepard, dziki pies i setki innych gatunków zwierząt, ptaków i roślin rodzimych dla obszaru. Są tutaj wysoko wykwalifikowani i doświadczeni strażnicy i trackerzy, którzy pomagają w safari dlatego takie safari zaliczane jest do najlepszych na świecie. Turyści mają fantastycznne zbliżenie z dziką przyrodą Afryki na każdym safari.

Afryka turystyka, zdjęcia z Johannesburga

2011-06-12T01:01:00.000-07:00

Następne zdjęcia z wycieczki do Johannesburba.
Spokojne przedmieście Johannesburga - Benoni.
Na ulicach można zobaczyć wiele drogich samochodów i mało pieszych. Wszystkie domy otoczone są wysokim murem i drutem kolczastym. Może to nie tyle dla bezpieczeństawa, bardziej z przyzwyczajenia. Właśnie upłynął rok od rozpoczęcia mistrzostw świata w piłce nożnej w Republice Połuniowej Afryki. Dzięki temu międzynarodowemu wydarzeniu obserwuje się wzrost zainteresowania turystów Afryką Południową.

Poranna wycieczka po przedmieściach Johannesburga

2011-06-07T20:56:00.000-07:00

Kilka zdjęć z Benoni, miasteczka niedaleko Johannesburga w RPA.
Zdjęcia zrobione w czasie porannego deszczu.
Zrobiłem sobie małą poranną wycieczkę do okolicznego jeziora w Johannesburgu.
Cały czas widać tęczę.

Backpackers w RPA

2011-04-06T09:09:00.000-07:00

Wiele osób pracujących w biznesie turystycznym w RPA uważa że nie istnieją tutaj dobre backpackers. Tymczysem zauważamy coraz większe zainteresowanie naszych klientów tanimi noclegami.
Dlatego postanowiliśmy sami przekonać się czy backpackers w RPA są warte uwagi.
To co zobaczyliśmy przeszło nasze oczekiwania.
Okazuje się że w RPA istnieje dobrze rozwinięta sieć wzorowo prowadzonych backpackerów.
Sieć ta liczy ponad 200 różnego rodzaju hosteli i schronisk młodzieżowych.
Więcej na ten temat podaliśmy na stronie Hostele i backpackers w RPA.

Plany na zwiedzanie RPA

2011-03-24T09:14:00.000-07:00

Mieliśmy niezły horror.Otóż
12.03.mieliśmy wylatywać do Tokio. Dzień "po". Nerwówka była
solidna,poniechaliśmy,naturalnie,pomysłu ale najpierw przebukowaliśmy
podróż (loty,hotele,shinkanseny) na 2 tyg.po trzesieniu,czyli na
pojutrze.Pozniejsze wiadomosci o elektrowni calkowicie juz wybily nam z
glow Japonie,przynajmniej na ten rok. A miało być tak pięknie.
Następna "praca",to awaryjne zabukowanie sobie czegoś na otarcie łez
(nadmienię,że to były 2ga i 3cia próby dostania się do Japonii-w grudniu
Heathrow zasypało śniegiem,nasz lot anulowano i wróciliśmy z nochalami
na kwintę na Majorkę:) Fajnych kierunków mielismy kilka,rozważaliśmy
też,naturalnie RPA. Jednakowoż, moja Lepsza Połowa,wrażliwa będąc na
kwestie bezpieczeństwa i zdrowia,postawiła veto,solidnie wystraszyła
się opinii w necie o napadach i rabunkach, także malaryczność Parku
Krugera nie pozostała bez wpływu na decyzję. Na razie wybraliśmy
Brazylię,pojutrze wylatujemy na 3 tygodnie na wyprawę mając nadzieję, że fatum naszych
ostatnich podróży się skończy.
Co do RPA...Staram sie myśleć zdroworozsadkowo -skoro turyści tam jeżdzą
(co ważniejsze-wracają!) tzn. że nie jest to czarna dziura.Przed malarią
też można się uchronić,a mnie chodzi Afryka po łbie od dość dawna.Byłem
z lat temu 10-11 w Kenii,niespecjalnie mi sie podobało.Mombasa
nieatrakcyjna,safari w Tsavo zbyt...hm...komercyjne.Cape
Town+Kruger+ew.wodospady Wiktorii czy delta Okawango...oooo...to mi się
podoba.Rozpoczne pracę uświadamiajaco-propagandowe już za kilka dni w
Rio (też w końcu nie oaza bezpieczeństwa...) tak,aby następny wolniejszy
termin wykorzystać na RPA. Swędzi mnie okres sylwestrowy,będziemy w
Polsce i świetnie byloby złapać lot z Berlina zaraz po świętach.Coś
gdzieś nawet widziałem via Dubaj albo Istanbul,na Londyn w grudniu mamy
alergię.

Dzikie kwiaty RPA

2011-03-23T12:07:00.001-07:00

Parę tygodni temu widziałem jak garden service usuwał z ogródka chwasty, podcinał trawniki itp.
Po płocie wiły się dzikie kwiaty takie same jak na zdjęciach.
Ogrodnicy podcięli nad ziemią łodygi kwiatów i pozostawili na płocie martwe już rośliny.
Co mnie zdziwiło, rośliny te nie uschły. Ponad tydzień utrzymywały się przy życiu w palącym afrykańskim słońcu.
W każdym dniu miały mniej siły, rozmiar liści i kwiatów zmniejszał się, ale kwiaty kwitły dalej i staryły się przetrwać albo przynajmniej wydać nasiona.
Ta walka o przetrwanie wydała mi się interesująca i zarazem smutna, dlatego postanowiłem zrobić parę zdjęć i pokazać wam.
Nie wiem jak nazywają się te rośliny, przypominają trochę powój.
Może ktoś z was wie co to za rośliny?
Więcej zdjęć roślin z RPA znajdziecie na stronie: Drzewa

Rustenburg

2011-03-07T08:06:00.000-08:00

Filmik z okolic Rustenburga w RPA

Nowe forum podróżnicze

2011-02-20T01:19:00.000-08:00

w początkach lutego 2011 pojawiło się nowe forum podróżnicze.

Skupia ono wielu miłośników turystyki pochodzących z travelforum.
Natasza, właścicielka Voyageforum była przez kilka lat administratorem travel forum.
Uważana była za najlepszego administratora, jednak zakończyła swoją działalność na TF aby użyć swoje doświadczenie i założyć własne.

Natasza z Travelforum zaprasza do siebie na nową stronę:
www.voyageforum.pl

Inwestuj w Afryce

2011-02-17T07:35:00.000-08:00

Jasne inwestowanie na Czarnym Lądzie

Na początku lutego wystartował serwis investafrica.pl. Jest to unikatowe przedsięwzięcie, gdyż celem autorów jest dostarczanie bieżących informacji na temat inwestycji w Afryce oraz stworzenie bazy wiedzy dla wszystkich, których interesuje to zagadnienie. Jest to jedyne takie miejsce w polskim internecie, gdzie pisze się wyłącznie o tematyce inwestowania w Afryce. Na investafrica.pl znaleźć można bieżące informacje na temat aktualnych wydarzeń a także rozwijającą się cały czas bazę wiedzy dotyczącą konkretnych państw czy rozwiązań finansowych pozwalających ludziom w Polsce uzyskać ekspozycję finansową na Afrykę. Dużym atutem serwisu jest nie tylko bieżące monitorowanie rynków afrykańskich, lecz przede wszystkim zamieszczane regularnie wpisy praktyków i bezpośrednich obserwatorów wydarzeń na Czarnym Lądzie.

Antylopy impale w Parku Krugera

2011-01-14T23:17:00.000-08:00

Nie spodziewaj się nigdy że w czasie krótkiej wycieczki do Krugera zobaczysz wszystkie zwierzęta. W zależności od pory roku i w której części jesteś, zobaczysz inną przyrodę.
Jedno jest gwarantowane, z populacją ponad 100 tysięcy sztuk w samym tylko Krugerze, antylopy impale są najłatwiejsze do zobaczenia i całą pewnością je spotkasz. Dlatego warto jest zdobyć więcej informacji o tych pięknych zwierzętach. Są one niedoceniane przez turystów ze względu na ich popularność. Dokładnie przyjrzyj się stadu impali. Jeśli są tam tylko antylopy bez rogów, oznacza to że jest to harem składający się tylko z samic. Staraj się odnaleźć pojedynczego samca wśród nich. Pamiętaj że młode samce mają krótkie rogi.
Jeśli w stadzie są w większości impale z rogami, oznacza to że spotkałeś tak zwane "stado kawalerów". Samotne impale z dużymi rogami to poprzedni liderzy stada, wygnani przez agresywne, młode samce. W czasie wychowywania młodych czyli na początku lata zobaczysz jak "stada kawalerów" sprawują straż nad samicami z dziećmi.

Wizyta w Parku Krugera

2011-01-03T01:14:00.000-08:00

Wizyta w RPA nie byłaby kompletna, gdyby zabrakło w niej zwiedzania Parku Narodowego Krugera, oddalonego 4,5 godziny jeazdy tuż obok granicy z Mozambikiem (na wschodzie) i Zimbabwe (na północy). Ten słynny obszar chronionej przyrody rozciąga się na terenie o powierzchni niemal 20 tys. km kwadratowych. Został on założony w 1898 r. (jako rezerwat, a w 1926 r. przekształcono go w park narodowy) przez ówczesnego prezydenta Transwalu (historycznego państwa burskiego na terenie obecnej RPA istniejącego z przerwami w latach 1852–1902) – Paula Krugera (1825–1904). Na tym terytorium znajduje się wiele rzek (np. Limpopo, Luvuvhu, Olifants, Letaba i Sabie). Można tutaj podziwiać prawie wszystkie zwierzęta, jakie występują na kontynencie, np. gepardy, żyrafy, hipopotamy, zebry, krokodyle, małpy, hieny, wiele gatunków antylop itd. Na terenie Parku Narodowego Krugera spotkamy słynną „Wielką Piątkę Afryki”(im dalej na wschód, tym większe tego prawdopodobieństwo) – lwa, lamparta, bawoła afrykańskiego, czarnego nosorożca i słonia. W sumie żyje w nim aż 147 gatunków ssaków! Jego długość wynosi ok. 350 km, a szerokość – 65 km. Większość obszaru zajmują równiny i łagodne pagórki, rozległa sawanna, jedynie na wschodzie, tuż przy granicy z Mozambikiem, wznosi się łańcuch górski Lebombo – jedno z najbardziej dziewiczych miejsc Afryki. W parku żyje obecnie aż ok. 8 tys. słoni i 600 białych nosorożców. Przecina go z północy na południe dobrze utrzymana główna asfaltowa szosa, ale są tu także nieco mniej uczęszczane boczne trasy szutrowe, wspaniałe bezdroża dla samochodów z napędem na cztery koła i miłośników off-roadu. Łączna długość dróg, jakie oddano do dyspozycji zwiedzających, wynosi ok. 2000 km. Można z nich podpatrywać niezmiernie bogaty świat zwierzęcy i roślinny Parku Narodowego Krugera. Nie potrzebujemy tutaj przewodnika – dozwolone jest swobodne poruszanie się po wyznaczonych drogach własnym autem (wypożyczonym w RPA). W obozach w parku znajdują się uzupełniane na bieżąco tablice z informacjami, gdzie zaobserwowano ostatnio zwierzęta różnych gatunków. Można również zamówić tu sobie safari z przewodnikiem w otwartym samochodzie, nocne zwiedzanie, piesze czy też nocleg w licznych komfortowych kempingach. Południowa, najstarsza część Parku Narodowego Krugera jest najpopularniejsza wśród turystów, oferuje duży wybór prowadzonych na wysokim poziomie obozów. Główny z nich nosi nazwę Skukuza. Jest to prawdziwe centrum tego południowoafrykańskiego parku, który jest jedną z głównych atrakcji turystycznych całego kraju. Warto się tu wybrać, żeby przeżyć wspaniałą przygodę i spotkać się oko w oko z dziką przyrodą Afryki. Najlepszym terminem na udane foto-safari jest okres od maja do sierpnia, kiedy w RPA panuje zima. Wyróżnia się ona chłodniejszymi temperaturami i brakiem opadów (pora sucha). Dni są przyjemnie ciepłe, a noce orzeźwiające. Zdecydowanie łatwiej jest wówczas wypatrywać zwierzęta, ponieważ na drzewach i krzakach nie ma liści zasłaniających nam widok. Poza tym z powodu braku deszczy często gromadzą się one przy wodopojach, gdzie można je obserwować z samochodu. Będąc w RPA, naprawdę nie można przegapić safari w Parku Narodowym Krugera! Trudno jest znaleźć lepsze miejsce do podziwiania afrykańskiej przyrody.

Fever Tree spotkane w czasie wycieczki do Parku Krugera

2010-12-28T19:33:00.000-08:00

Prowincja Limpopo usiana jest drzewami Fever Tree, ulubionymi Kiplinga. Jest to dobrze znany gatunek akacji dzięki jej charakterystycznemu wyglądowi. Łatwo łapie zainteresowanie kiedy zwiedzasz południowo wschodnii lowfeld, zwłaszcza w pobliżu rzek i przymokradłach. Bardzotwe do rozpoznania, pień drzewa i gałęzie pokryte są żółtym pudrem, Acacia xanthophloea nazwana została fever tree czyli możemy to nazwać drzewo gorączkowe. Nie powoduje ono gorączki, nie jest źródłem malarii jak wierzono do dziewiętnastego wieku. Opowiadano historie, że ludzie przechodzący obok drzewa zatykali nosy i usta żeby się nie zarazić. Dopiero w latach 1890 nauka dała wytłumaczenie co powoduje malarię. Teraz wiemy że fever tree nie jest nosicielem pierwotniaków malarii. Przenoszone są one przez komara widliszka. Fever tree rośnie na terenach podmokłych, z największym występowaniem malarii, w dodatku ten dziwny puder na korze.
Poza tym drzew nie różni się wiele od innych gatunków akacji. Ma ono podobne liście jak większość afrykańskich akacji i żółte kuliste kwiaty, tak jak akacje afrykańskie. Zwierzęta uwielbiają liście i pędy ale najbardziej lubią to drzewo wikłacze. Na gałęziach budują swoje gniazda bez obawy o malarię.

Konne safari w Afryce

2010-12-28T05:25:00.000-08:00

Nasze konie pasły się spokojnie w odległości tylko około 100 m od trzech białych nosorożców w miejscu gdzie zatrzymaliśmy się na odpoczynek. Nosorożce podniosły swoje głowy do wiatru żeby złapać nasz zapach, uznały że nie stanowimy dla nich zagrożenia i spokojnie zajęły się skubaniem trawy.

Jazdę wierzchową oferuje Fishriver Horse Safari, działające w prywatnym rezerwacie D'Acre o powierzchni 1200 ha, przy wejściu do Kanionu Rzeki Blyde, 25 km na wschód od Port Alfred.
Nie jest to zwykła wycieczka krajoznawcza w Afryce, tutejsze wycieczki przeznaczone są dla bardziej wymagającej klienteli. Konie dostosowane są do każdych wymagań, tak żeby wszyscy uczestnicy byli zadowoleni. Właściciele Fishriver Horse Safaris, lloyd i Anja są pasjonatami Afryki i dzięki temu posiadają niezbędną wiedzę do prowadzenia tego rodzaju wypraw. Przed startem przechodzi się coś w rodzaju szkolenia na którym poruszone zostaną tematy związane z bezpieczeństwem i tajnikami obserwowania zwierzyny. Następnie siodłamy konie i jedziemy w kierunku naszej przygody.

Lloyd przeszedł szkolenie jako game ranger w Parku narodowym Krugera, później pracował w Shamwari game Reserve obok Grahamstown. Później awansował na menadżera w kempie Mashatu w Tuli w Botswanie. Właśnie w Botswanie zyskał on ogromne doświadczenie w prowadzeniu konnych safari z niebezpiecznymi atrakcjami jak jazda blisko słoni, lwów i lampartów. W Botswanie spotkał Anję, niemieckiego zoologa zajmującego się najpierww badaniem słoni, a później jako menadżer w game lodge.
Dzięki wspólnemu zamiłowaniu do Afryki, w naturalny sposób założyli oni swoją firmę. Konie zostały bardzo umiejętnie wyszkolone, żeby akceptować zarówno tych dobrych jak i przypadkowych jeźdźców. Kiedy konie odpoczywają, mogą same poruszać się po całym rezerwacie żeby przyzwyczaić dzikie zwierzęta do ich widoku. Dzięki tak dużej wiedzy, w czasie safari możliwe jest zbliżenie się nawet do najniebezpieczniejszych zwierząt na odpowiednią odległość.
Każde safari ma dwóch asystentów, z których jeden jedzie na przodzie, prowadząc za sobą bardziej doświadczonych jeźdźców, drugi jest na końcu żeby pomóc mniej doświadczonym. Jadąc przez pięknie położoną dolinę obok rzeki zbliżyliśmyy się do stada zebr, stada gnu, nyala, waterbuck, impala i wielu mniejszych zwierząt.
Przeżycie wywołane oglądaniem tych zwierząt z bliska nie da się nawet porównać z safari na 4X4.
W sąsiedztwie nosorożców i bawołów utrzymywaliśmy dużo większy dystans, ale cały czas było to fenomenalne przeżycie. Galopowaliśmy przez wydmy pokryte lasem przechodzący w plażę gdzie mieliśmy przyjemność zobaczyć ujście rzeki Fish. Od sierpnia do października spotyka się tutaj wieloryby, delfiny są przez cały rok. W czasie jazdy wzdłuż brzegi Oceanu Indyjskiego czuliśmy niesamowitą wolność i pojednanie z naturą.

Wycieczki z Kapsztadu do Karru

2010-12-27T10:04:00.000-08:00

W ciągu ostatnich kilku lat na terenie RPA powstało wiele prywatnych rezerwatów przyrody.
Wzrasta zainteresowanie turystyką i ochroną środowiska. Mój znajomy, Johan Botha kupił farmę o powierzchni 1695 ha w Karru, nie daleko Graaff-Reinet.
Ziemia była zniszczona przez nadmierne wypasanie owiec. Jadalne gatunki traw prawie zniknęły, przetrwały tylko gatunki kolczaste i trujące, których nie mogły jeść owce. Przez pierwsze 5 lat Johan pozwolił ziemi na odpoczynek i odbudowanie zniszczeń spowodowanych przez owce.

Zainwestowane w zakup farmy R500 000 wydaje się niską sumą, jednak teraz wymagane jest drugie tyle żeby doprowadzić tą ziemię do stanu podobnego jaki był tutaj przed pojawieniem się białego człowieka. Dużo czasu zajęło usuwanie obcych roślin i zastępowanie ich gatunkami rosnącymi tutaj od wieków. Owce wyjadły wszystkie rośliny razem z korzeniami. Pozbawiona zabezpieczenia wierzchnia warstwa gleby wiana była przez tutejsze silne wiatry i wymywana przez deszcze.

Biolog, który leciał małą awionetką nad tą częścią Karru zauważył że farma Johana jest dużo bardziej zielona niż sąsiednie. Było to dowodem że podjęte środki zaczęły dawać efekt. Kiedy tylko ziemia odżyła, możliwe stało się sprowadzenie zwierząt, które żyły kiedyś w tych rejonach. Powrócił więc szpringbok, bontebok, czarne gnu, czerwona hartebeest, zebra górska, strusie i elandy. Miłośnicy natury mogą już odwiedzać to miejsce i cieszyć się rozległymi widokami na bezkresne Karru z wysokich werand ich domków. Nie ma tutaj niebezpiecznych dla człowieka zwierząt, dlatego mogą bez obaw spacerować po całym terenie.
Wiele biur podróży oferuje tanie wycieczki do Afryki połączone ze zwiedzaniem Karru.

Nikt dokładnie nie wie jak wyglądało Karru przed pojawieniem się tutaj białego człowieka. Nie ma zdjęć ani opisów. Wiadomo tylko że lokalna roślinność bała w stanie wyżywić miliony zwierząt. Do tej pory opowiadane są historie o stadach szpringboków, które przechodziły całymi dniami prze osiedla ludzkie.
Ważnym czynnikiem w przetrwaniu lądu był fakt że zwierzęta przenosiły się w zależności od ilości wody pitnej. Dawało to dużo czasu dla roślinności na odbudowanie się. Od kiedy pojawili się Europejczycy, ziemia podupadała stopniowo z roku na rok. Powstałe ogrodzenia trzymające domową zwierzynę na jednym terenie było powodem wymierania gatunków roślin i nadmiernej erozji. Sposób rozumowania farmerów oparty był na realiach z Europy, jednak tam było więcej deszczów i każdy rok był w zasadzie dobrym rokiem.
Karru posiada bardzo urodzajną glebę jak na pustynię, dzięki czemu mogła przetrwać tutaj roślinność, nic jednak nie mogło oprzeć się owcom i kozom. Kolonizatorzy nie rozumieli że są tutaj dobre i złe lata, nie wiedzieli też ile zwierząt może znieść ich ziemia. Owce niszczą wszystkie nadające się do jedzenia rośliny, nawet z ich nasionami. Najbardziej zniszczone są tereny osiedlone najpierw, czyli w okolicach Kapsztadu. W wielu rejonach hodowane są strusie, konie, owce i osły, uważane za najbardziej niszczycielskie ze względu na ich sposób żerowania.

Drzewo Weeping Boer Bean w Parku Krugera

2010-12-25T02:36:00.000-08:00

Jeśli odwiedzicie Park Krugera w miesiącu wrześniu, możecie zobaczyć charakterystyczne, czerwone kwiaty drzewa weeping boer bean Schotia brachypetala
Jest to wiecznie zielone drzewo, osiągające do 25 m wysokości z wielką koroną. Kwitnie na wiosnę i na początku lata. Czerwone kwiaty przyciągają pszczoły i ptaki.
Pawiany, kudu, żyrafy i czarne nosorożce uwielbiają liście. Pawiany, lubią nektar kwiatów.
Weeping boer bean nazywany jest w przenośni morning after tree, wywar z kory i pnia drzewa używany jest do leczenia kaca ale też problemów żołądkowych i biegunek. Piękne ciemne drewno, idealne na meble.

Afryka Wycieczka Park Krugera

2010-12-21T07:54:00.000-08:00

Z kempingu Satara pojechaliśmy do Crocodile Bridge, znajdującego się na zakręcie rzeki Olifants oczywiście w Krugerze, jest to południowa granica parku. Okazało się że zakwaterowanie tutaj jest najlepsze w całym Krugerze. Jednak, przez widok farmerów pracujących na plantacjach trzciny cukrowej po drugiej stronie rzeki, nie czuliśmy się jak na wczasach. Crok Bridge jest niedoceniony jeśli chodzi o ilość zwierząt. Poza zwykłymi antylopami istnieje ogromna szansa zobaczenia Wielkiej Piątki. Z reguły, doświadczeni przewodnicy powiedzą że najlepszym sposobem na zobaczenie zwierząt będzie siedzenie w samochodzie przed wodopojem. Jednak z powodu dużej ilości deszczów parę tygodni wcześniej, trawa ciągle była zielona, gęsta i wysoka. Woda była łatwo dostępna w Parku Krugera. W takich warunkach musisz poświecić dużo więcej pacy żeby zobaczyć zwierzęta. Dzięki temu mieliśmy więcej możliwości żeby zobaczyć małe szczegóły. Przy jednej okazji zatrzymaliśmy się żeby przepuścić dwa owady podobne do gałęzi. Samochód jadący za nami, zmuszony był zwolnić, nagle objechał nas i przejechał po owadach. Nowi goście w Parku Krugera są raczej niecierpliwi i chcą zobaczyć wszystko już pierwszego dnia, przez to tracą dużo z tego co ma do pokazania Kruger. Często płoszą oni zwierzęta, które w desperacji chcą zobaczyć. Przy normalnej, suchej zimie sprawy wyglądają inaczej, ale jedynym, wartym uwagi wodopojem jest w tych rejonach parku zapora Gesantfombi. Zapora jest w odległości tylko 2 km od kempu, na drodze H4-2. W przeciwnym razie północna asfaltówka H4 i gruntowa S25 idąca na wschód były najlepszymi miejscami, gdzie widzieliśmy zwierzęta. Bez problemu wytropiliśmy słonie, bawoły i białe nosorożce. Dla gepardów, najlepsze miejsca na otwartych przestrzeniach wzdłuż Nhola Road (S28), ale zapora Nhlanganzwane okazała się stratą czasu. Hippo Pools, nie daleko od kempu w kierunku zachodnim na rzece Crocodile dają szansę żeby wyjść z samochodu i na piechotę przejść do basenów oczywiście pod opieką strażnika. Do roku 2000 były tam dosyć ciekawe malowidła naskalne Buszmenów, ale zostały zmyte przez powodzie. Rysunki te były tam przez około 2 tysiące do 20 tysięcy lat, dlatego można sobie wyobrazić wielkość powodzi.
Park Krugera otwarty był dla zwiedzających w 1927 roku. Tylko kilka samochodów odwiedziło park, wszyscy jechali do bramy Numbi i Pretoriuskop, pierwszego kempingu. Czarno białe zdjęcia na recepcji dają wyobrażenie jak podróżowało się w tamtych czasach. Żadnych luksusów, sklepów, stacji paliwowej, w zbiornikach do pryszniców tylko zimna woda. Dzisiaj wszystko się zmieniło, dostajesz nawet szklankę soku pomarańczowego na recepcji. Pretoriuskop był naszym pierwszym odwiedzonym kempem w Krugerze, najlepiej pamiętam dwa baseny kąpielowe zrobione w stylu naturalnych głazów granitowych i hieny patrolujące swoje tereny zaraz za ogrodzeniem.

Wycieczka do Parku Krugera, porady

2010-12-21T03:17:00.000-08:00

Jeśli wybierasz się do Parku Krugera, zapytaj stałych bywalców, gdzie można zobaczyć najwięcej zwierząt. Prawdopodobnie powiedzą ci że jeśli po raz pierwszy chcesz zwiedzać Park Krugera, najlepszym miejscem będzie H4, pomiędzy Lower Sabie i Skukuza. Busz z występującymi akacjami, przechodzący w sawannę jest idealnym miejscem dla większości afrykańskich zwierząt. Środowisko to nazywane jest przez naukowców thorn ticket i typowymi gatunkami drzew tutaj rosnących są tamboti, sausage tree, magic guarri, leadwood, apple-leaf, bushwillow, knobthorn, marula i słodkie trawy w okolicach rzek. Po paru dniach powolnej wycieczki pomiędzy Skukuza i lower Sabie z pewnością zobaczysz słonie, białego nosorożca, żyrafę, hipopotamy, kudu, bushback, bawoła, impalę, antylopy gnu, hieny i likaony. Skukuza to bardzo dobrze urządzony kemping, jedynym problemem jest fakt że jest wielkości małego miasta. W kempie może spać aż 1000 turystów w rondavels, bungallows i kwaterach nad rzeką. Jest tam dobrze zaopatrzony sklep z pamiątkami, restauracja, miejsce na grilla, biblioteka, przychodnia lekarska i nawet pole golfowe. Wszystko to dlatego że jest to jedno z najpiękniejszych miejsc w Parku Krugera. Elegancko położony na południowym brzegu rzeki Sabie, pod olbrzymimi drzewami figowymi z widokiem na most kolejowy Selati. Możesz jechać w dowolnym kierunku że Skukuzy i jest pewne że natkniesz się na wiele zwierząt. Nawet w samym środku sezonu turystycznego, wystarczy tylko odjechać pięć kilometrów dalej i tłum turystów zaczyna się zmniejszać. Siedziałem i obserwowałem stado likaonów na Doispane Road (S1) przez ponad godzinę prawie sam, w samym środku ferii szkolnych w lipcu kiedy każdy wracał na śniadanie do kempu o godzinie 8.30. Najlepsze jednak safari możesz mieć jeśli pojedziesz w kierunku północno wschodnim na drodze H1-2 do miejsca piknikowego Tshokwane. Zatrzymasz się w Elephant Jones, Leeupan i przy wodopojach Siloweni.
Następna jest H4-1, jadąc tą trasą powoli wzdłuż rzeki Sabie do mostu H12. Najlepiej jest pokonać tą trasę o świcie albo o zachodzie słońca, kiedy widoki stają się złotawe z powodu lekkiego światła przeciskającego się przez busz. Trzecia doskonała trasa, w dodatku mało odwiedzana to Doispane road S1 wiodąca do ruin Albasini. Wreszcie jedź na południe, trasą H1-4 do piknikowego miejsca Nkulu na rzece Sabie żeby spotkać lwy, lamparty i słonie. Miejsce to nazywane jest trójkątem Lamparta, ale zobaczysz też żyrafę, bushbuck i steenbuck.

Wpis Google Sidewiki autorstwa użytkownika Waldemar

2010-11-04T08:56:00.001-07:00

Helpful information about "Wycieczki do Republiki Południowej Afryki".

To write an entry about a specific part of the page, highlight those words on the page.

w związku z: Wycieczki do Republiki Południowej Afryki (wyświetl w Google Sidewiki)

Indian Seringa, czyli Indyjska Seringa

2010-10-16T02:17:00.000-07:00

Indian Seringa to bardzo często spotykane drzewo w Afryce Południowej, ale też bardzo mało znane.
Proszę nie mylić z drzewami z rodziny syringa, są to drzewa spokrewnione do bzów i lilaków.
Seringa w języku łacińskim Kirkia kwitnie pod koniec września. Jej kremowego koloru kwiaty emitują mocny, bardzo przyjemny zapach. Po jakimś czasie przebywania w okolicy tych drzew zapach staje się nie do zniesienia. po prostu jest za silny. Wielu ludzi ma alergiczne uczulenia.
Więcej informacji znajdziecie na stronie Indian Seringa

Królowa Deszczu, Makobo Modjadji VI

2010-10-09T21:59:00.000-07:00

Wczoraj, czyli w dniu 09.10.2010 w Venda w domu królewskim rodu Modjadji odbyły się doroczne uroczystości nawoływania deszczu. Tegoroczne uroczystości miały nawet większą rangę niż zwykle, dzięki wizycie samego ministra Water and Environmental Affairs, Buyelwa Sonjica. Wielu ludzi miało jednak obawy, czy rytuał ten nie stracił na swoim znaczeniu i czy cały czas jest zauważany przez przodków. Znaczenie rytuału wzywania deszczu nie ma już wielkiego znaczenia z powodu śmierci Królowej Deszczu, Makobo Modjadji VI. Zmarła ona w dniu 12 czerwca 2005 roku w wieku 26 lat w kontrowersyjnych okolicznościach. Mieszkańcy wioski wierzą że zmarła ona z tęsknoty za kochankiem, David Mogale, który zdaniem rady starców w wiosce królewskiej nie miał prawa do związku z Królową Deszczu i otrzymał zakaz przebywania w tych okolicach.
Mogale oskarżył radę starców o otrucie królowej, ponieważ ich zdaniem była ona za młoda i nie nadawała się przez to do utrzymywania tak wysokiej i odpowiedzialnej pozycji Rain Quinn. Otrucie, jego zdaniem to najłatwiejszy sposób na nieusunięcie królowej. Pracownicy szpitala są przekonani że Rain Quinn zmarła na AIDS. Wielu łączy śmierć królowej z tajemniczym zniknięciem jej brata Mpapatia, widzianego ostatnio w dniu śmierci Makobo Modjadji.
Królewska chata w której stała trumna ze zwłokami królowej z powodu nie wyjaśnionych przyczyn spłonęła na jeden dzień przed pogrzebem. Na szczęście ogień został ugaszony zanim zwłoki uległy spaleniu. Pogłębiło to jeszcze bardziej tajemnicę śmierci królowej. Oficjalny raport wydany przez Polokwane Medi-Clinic mówi że powodem śmierci Makobo Modjadji było chroniczne zapalenie opon mózgowych.
Doroczny rytuał odprawiany jest teraz przez jej brata i starsze kobiety z królewskiego rodu.
Córka królowej, Masalanabo ma dopiero 5 lat i jest jeszcze za młoda żeby zasiąść na tronie, zdaniem rady starców. Życie dziecka otoczone jest wielką tajemnicą. Nikt nie ma prawa robić zdjęć dziecka i nie wielu może ją zobaczyć, chociaż tak jak inne dzieci, chodzi do szkoły. Może się bawić tylko w najbliższym otoczeniu domu królewskiego dla jej bezpieczeństwa. Władzę sprawuje obecnie brat zmarłej królowej, Mpapatla Modjadji. Inne źródła podają że zniknął on w tajemniczych okolicznościach. Możliwe że chodzi tutaj o dwie różne osoby, czyli Mpapatia i Mpapatla. W rodzinie królewskiej jest wiele kobiet znających rytuał wzywania deszczu i muszą one odprawiać rytuał do czasu kiedy Masalanabo będzie miała 21 lat i będzie mogła zasiąść na tronie.
Zanim jednak zostanie ona królową, będzie musiała skończyć specjalne szkolenie mające na celu przygotowanie do spełniania tak odpowiedzialnych funkcji. Najważniejszą umiejętnością będzie odprawianie dorocznego rytuału nawoływania deszczu.
Przedstawiciel Rady Starców, Moshakge Molokwane powiedział że po śmierci królowej odprawiany rytuał okazał się sukcesem i przynosił zamierzone rezultaty ku radości całej lokalnej społeczności farmerów. Jest to dowodem że ród Modjadji przez cały czas jest w posiadaniu tajemnych mocy i będzie tak przez wiele następnych pokoleń.

Królowa Deszczu Makobo Modjadji VI w tradycyjnym stroju Venda.

Bass lake, nurkowanie scuba w Johannesburgu

2010-10-02T06:32:00.000-07:00

Bass Lake to była kopalnia dolomitu.
Przez cały czas wychodzi tam czysta woda z dna zbiornika. Przez cały czas woda ta jest wypompowywana do pobliskiej rzeki, żeby miejsce to nie zostało całkowicie zalane. Dzięki temu w Bass Lake panuje dosyć dobra widoczność pod wodą.
Jezioro to ma powierzchnię 10 ha, w najgłębszym miejscu głębokość dochodzi do 23 m.
Agencje jak PADI, NAUI, SSI, CMAS i IANTD uznały Bass Lake za najlepsze miejsce do nauki nurkowania w całym RPA.
Jeśli macie trochę wolnego czasu, naprawdę warto jest pojechać tam na dzień albo dwa i ponurkować, tym bardziej że dojazd z Johannesburga zajmuje tylko 35 minut.

Biltong, potrawa z RPA

2010-09-26T03:18:00.000-07:00

Biltong
Jedną z najbardziej znanych i cenionych smakołyków z RPA jest Biltong, czyli suszone mięso. Jego nazwa pochodzi od słowa "bil" czyli mięso z pośladków i "tong" znaczące język albo pasek. Możemy więc powiedzieć że biltong to pasek mięsa.
W czasie wycieczki do RPA warto jest posmakować biltongu. Najlepiej smakuje z piwem.
Największym problemem pierwszych myśliwych i zbieraczy było przechowywanie upolowanego mięsa. Przy wysokich temperaturach, panujących w Afryce mięso szybko się psuło i jego zapach mógł przyciągać niebezpiecznych drapieżników i roje much.
Nawiasem mówiąc, Buszmeni mieli najlepszy sposób magazynowania mięsa. Nie mieli lodówek, całymi dniami chodzili za trafioną zatrutą strzałą antylopą. Pamiętajmy że strzały Buszmenów miały bardzo małą siłę, miały skuteczność do 40 metrów i trafione zwierzę nie padało od zadanej rany (która była bardzo mała) tylko z zatrutej strzały. Buszmen musiał czasami podążać śladami zranionej antylopy przez kilka dni zanim mógł ją dobić i zjeść.
Kiedy wreszcie antylopa padła, był za daleko żeby nieść antylopę do domu. Jedynym rozwiązaniem było zjedzenie na miejscu jak największej ilości mięsa. Nic dziwnego że Buszmeni mieli tak duże brzuchy, mogli przecież zjeść jednorazowo aż do 6 kilogramów mięsa. W restauracjach w RPA można zamówić 800 g steak, uwierzcie mi, przeciętny człowiek nie może tego zjeść, Buszmen zjadał aż 6 kg. Była to najlepsza metoda składowania mięsa. Mięso w żołądku nie mogło się zepsuć i starczało na kilka dni.
Może Buszmeni to był zły przykład, to byli bardzo ciekawi ludzie, w XIX wieku uważani byli za zwierzęta nie ludzi. Zwykli pasterze nie mogli dorównać Buszmenom, ale przypadkowo wpadli na pomysł suszenia mięsa na słońcu. Mięso pocięte na wąskie paski przewozili pod siedzeniem.
Nasiąknięte w ten sposób słonym potem konia mięso wieszano na gałęzi żeby je wysuszyć. Tak właśnie powstał pierwszy biltong.
W miarę rozwoju cywilizacji udoskonalano sposób produkcji biltongu. Bardzo ważne było opracowanie metody peklowania mięsa w zalewach z octu z domieszką cukru, soli kamiennej, kolendry i wielu innych przypraw żeby uzyskać dobry smak. Powstało wiele interesujących przepisów na marynowanie i peklowanie mięsa przekazywanych z ojca na syna. Biltong można suszyć nawet w domu, nie musi być na słońcu. Wskazane jest używanie wentylatorów żeby przyśpieszyć suszenie i zapobiec siadaniu much.
Obecnie produkcja biltongu i droe wors (suszona kiełbasa południowoafrykańska) rozrosła się do rangi przemysłowej. Biltong dostępny jest we wszystkich sklepach spożywczych i jest lubiany spożywany przez większość Południowoafrykańczyków.

Modliszka spotkana w czasie wycieczki do Afryki

2010-09-11T21:19:00.000-07:00

Jednym z moich ulubionych owadów jest modliszka.
Większość uważa że są to okrutne owady. Reputację swoją zawdzięczają chyba przez to że wyglądają trochę odstraszająco dla ludzi. Poza tym modliszka, każdy o tym wie że samica modliszki zjada samca.
W latach 80 popularna była w Polsce piosenka Daryl Hall i John Oates pod tytułem "Maneater" co w dosłownym tłumaczeniu znaczy "zjadacz mężczyzn". W polskim radiu przetłumaczono to Modliszka.
Pamiętam, kiedy pierwszy raz zobaczyłem modliszkę. Było to bardzo dawno, jak tylko przyjechałem do Afryki. Siedziałem przy komputerze, oglądam się za siebie, a tu na ścianie zaraz obok mnie siedzi ogromna modliszka. Muszę przyznać że się wystraszyłem, ale złapałem ją do szklanki i wyniosłem do ogrodu.
Później odkryłem że nie są one groźne i można je brać w ręce. Kiedyś złapałem modliszkę do słoika, wpuściłem tam muchę i obserwowałem jak polowanie. Modliszka kiwa się w podobny sposób jak modlący kapłani żydowscy, dlatego w języki angielskim nazwano ją "praying mantis" co znaczy modląca modliszka. Wielu ludzi rozumie to jako
"preying mantis" czyli modliszka czekająca na swoje ofiary. Modliszka zbliża się do muchy bardzo powoli, wysuwa najpierw przednie nogi a później powoli dochodzi tylnymi. Jest to bardzo wolny proces, nie do zauważenia przez muchę. Kiedy jest w dogodnej odległości, jednym ruchem zgarnia muchę i zjada ją żywcem.
Szkoda że nie wielu turystów w czasie wycieczki do Afryki może zobaczyć modliszkę. Warto je zobaczyć, choiaż występują one nawet w Polsce.
Są one trudne do zobaczenia z powodu ich zielonego koloru. Najłatwiej jest zobaczyć lecącą modliszkę (wygląda w locie jak konik polny) i patrzeć gdzie wyląduje.

Świątynia Buddyjska w RPA filmy

2010-09-03T20:52:00.000-07:00

Dodaję jeszcze 2 krótkie filmy z wycieczki do Świątyni Buddyjskiej Nan Hua.

Jeśli ktoś planuje odwiedzenie świątyni, z filmu dowie się jak tam dojechać.

Po drodze mijamy slumsy murzyńskie.

Świątynia Buddyjska Nan Hua Temple w RPA

2010-08-28T21:13:00.000-07:00

Świątynia buddyjska Nan Hua znajduje się 50 km od Pretorii i 70 km od Johannesburga w
Cultura Park, dzielnicy miasteczka Bronkhorstpruit w RPA.
Nan Hua to nazwa południowo-afrykańskiego Humanistic Buddhist order, Fo Guang Shan, którego misją jest propagowanie buddyzmu na całym świecie.

Brama wjazdowa do świątyni Nan Hua obok Johannesburga

Widok na świątynię Nan Hua Temple w RPA

Złoty Budda

Widok na świątynię buddyjską w Republice Południowej Afryki

Ciekawe co oznacza ten znak, przypominający swastykę?

Popielnica, ciekawe co oni palą?

Slumsy dla białych w RPA

2010-08-20T07:18:00.000-07:00

Dla osób, które wierzą że wszyscy biali w RPA dorobili się fortun za czasów apartheidu zamieszczam zdjęcia z farmy dla bezdomnych znajdującej się koło Pretorii.
Zmiany w prawie zatrudniania i światowy kryzys gospodarczy są powodem że coraz więcej białych afrykańczyków zmuszonych jest żyć w slumsach zwanych tutaj squatter camps.
Wprowadzony przez ANC system zatrudniania zwany Affirmative Action, zabrania zatrudniania białych. Firmy nie stosujące się do tych przepisów muszą płacić bardzo wysokie kary.
Badania wykazały że około 450 tysięcy białych z całkowitej populacji w RPA liczącej 4,5 miliona żyje na granicy ubóstwa, a 100 tysięcy nie posiada żadnych środków do życia i mieszka w miejscach dużo gorszych jak to.

Na flagach widać napisy w różnych językach że słowem "Bóg".
Najwięcej flag jest w języku hebrajskim. Ciekawe dlaczego?

Farma ta została podarowana biednym przez jednego z Afrykanerów. Mieszkający tam ludzie muszą zastosować się do przepisów. Muszą pracować na farmie przy uprawie warzyw, muszą budować dla siebie domy, sprzątać itp.
Ważne jest że biali z RPA są świadomi że jeśli nie będą sobie pomagać, zginą z głodu.
Jest to bardzo pobożny naród, dlatego widzimy że czytanie Pisma Swiętego jest tutaj bardzo ważne.

Wielu bezdomnych mieszka w starych namiotach wojskowych. Na szczęście panuje tutaj ciepły klimat, można mieszkać w namiocie przez cały rok.

Wszyscy Afrykanerzy są bardzo dumni ze swojej historii.
Na zdjęciu widoczna dawna flaga Burska.

Dobrze widoczne napisy na flagach.

Afrykanerzy kochają się w stwarzaniu przepisów. Może pozostało im to jeszcze z czasów apartheidu.
Na zdjęciu widoczna jest łazienka dla kobiet.
Na drukowanym napisie czytamy że zabronione jest w tym miejscu palenie.
Osoby, które nie zastosują się do tego zostaną usunięci z farmy.

Ręcznie napisano żeby nie zabierać korka z wanny. Powinien on zawsze być na swoim miejscu i jest dla wygody wszystkich mieszkańców.

To są dosyć luksusowe domy dla białych w RPA. Większość bezdomnych mieszka w blaszakach. Tutejsi cieszą się "luksusami" dzięki pomocy bogatych Afrykanerów.

Ubogie domostwa bezdomnych białych.
Cały czas wierzą w swoją siłę, dowodem tego jest flaga faszystowskiej partii AWB ze swastyką.

Swastyka na fladze AWB.

Wygląda na to że Afrykanerzy mają tylko nadzieję w Bogu.
Wierzą że Jezus powróci na Ziemię i im pomoże.

Typowy krajobraz w okolicach Pretorii w RPA.

W RPA jest bardzo słaba pomoc dla ludzi niepełnosprawnych, dlatego są oni zmuszeni do życia w takich warunkach.

Biali jeszcze się nie załamali.
W weekendy jest czas na muzykę.

Domy te wybudowane są samodzielnie w warsztacie na farmie.

Warsztat, gdzie bezdomni budują sobie domy.

Na farmie mieszka bardzo dużo dzieci.
Wielka szkoda że nie będą one miały szansy do życia w lepszych warunkach.

Taniec w weekendy

Kontynuacja, wędrówka wśród olbrzymów w Parku Narodowym Krugera

2010-08-08T22:28:00.000-07:00

Następną wielką atrakcją naszej pieszej wędrówki w Parku Krugera było podziwianie łajna słoni. Christopher poinformował nas że jest to wysokiej jakości pożywienie dla młodych słoniątek. One to jedzą i dzięki temu mogą utrzymać w swoich żołądkach pożyteczne bakterie.
Nauczyliśmy się rozpoznawać odchody hieny, lwa, bawoła i wildebeest. Co tak naprawdę zaskoczyło nas, to wyglądające na pierwszy rzut oka kamienie poukładane w pewnej kolejności. Okazało się że że są to skamieliny pradawnego jaszczura, mającego ponad cztery metry długości i metr wysokości. Prawdopodobnie szczątki te są tujaj od ponad 150 milionów lat. Teraz przyglądaliśmy się dwom baobabom przy dość stromym kamienistym wzniesieniu. Są one ważnym punktem odniesienia w drodze do Makahane Kop, gdzie kiedyś mieszkał Makahane the Brute, znany ze swej brutalności. Ciężko oddychając wpinaliśmy się w górę, mijaliśmy wspaniałe drzewa ze śladami przybitych tam drewnianych bali. Prawdopodobnie używane one były do łatwiejszego dojścia do miodu.

Ludzie, którzy tutaj żyli to Vhalembethu, a wioska, którą wybudowali miała ściany z kamieni w stylu Great Zimbabwe. Strona internetowa SANParks podaje że osiedlili się oni tutaj w XVII wieku a wódz Makahane rządził tutaj w XVIII wieku. Dowiedziałem się że jego przysmakiem były orle pisklęta, dlatego wielu ludzi musiało wędrować po buszu w poszukiwaniu skalistych urwisk, na których gnieżdżą się orły. Jeśli powrócili z pustymi rękoma, mogli być brutalnie zamordowani. Testem na oddanie wodzowi było picie mleka z wymieszanym w nim gównem wodza Makahane. Jeśli w czasie picia ktoś zwymiotował, też był brutalnie zabity.
Trochę dalej zwiedziliśmy Jaskinię Hieny. Dziwiliśmy się, kto wykuł w kamieniu wizerunek dziwnego stwora w kształcie węża? W ostatni wieczór naszej wyprawy, kiedy kąpaliśmy się w rzece Levuvhu, hipopotam i cielakiem podpłynął i obserwował nas z uwagą.

Później, przy ognisku, dyskutowaliśmy o tajemnicach jakie kryje tutejszy busz. O przepowiedniach i legendach opartych na historycznych faktach.

Wędrówka wśród olbrzymów w Parku Narodowym Krugera

2010-08-07T22:17:00.000-07:00

W czasie planowania wyprawy do Parku Krugera powinniśmy brać pod uwagę nasze oczekiwania.

Musimy pamiętać że w różnych częściach Parku Krugera panują inne warunki atmosferyczne, czyli rosną inne drzewa i odmienne zwierzęta. Ważne jest żeby wybrać odpowiednią metodę zwiedzania parku.

Większość polskich turystów nie zdaje sobie nawet sprawy z możliwości poznawania Parku Krugera na piechotę. Dla przykładu opiszę tutaj Nyalaland Wilderness Trail w północnym Parku Krugera.
Mamy tutaj możliwość przechadzki wśród olbrzymów, czyli spotkamy ogromne drzewa i wielkie, niebezpieczne zwierzęta.
Nasza przygoda rozpoczyna się w Punda Maria, najbardziej wysuniętym na północ kempingu w Parku Narodowym Krugera. Spotkaliśmy tam naszych dwóch, wysoko doświadczonych przewodników, tropicieli. Razem pojechaliśmy samochodem 4X4 przez piaszczystą sawannę i zagajniki drzew mopane do kempingu pod olbrzymim drzewem baobab na brzegu rzeczki Madzaringwe. Jadąc drogą z napisem

Zakaz Wjazdu

wydało nam się że jesteśmy w pewnym sensie uprzywilejowani że możemy zobaczyć miejsca o których nawet nie może marzyć przeciętny turysta. Po drodze zobaczyliśmy lamparta wygrzewającego się na termitierze, kilka niali, żyrafy, zebry i słonie. Wieczorem odpoczywaliśmy przy ognisku, przy dużej ilości piwa. Christopher, nasz przewodnik opowiadał nam o zaletach Nyalaland Wilderness Trail.

Możecie jeździć godzinami po parku i zobaczyć wszystkie zwierzęta, ale nigdy nie zobaczycie bardzo specjalnych detali jakie możecie zobaczyć w czasie pieszej wędrówki.

W późniejszym etapie naszej przygody okazało się że miał dużo racji. Nie tylko zobaczyliśmy ogromne zwierzęta, ale też mieliśmy okazję do dokładnego obejrzenia domów termitów, pajęczyn pająków, roślin używanych w lokalnej medycynie. Poznaliśmy też legendy i przesądy tutejszej ludności.
Nyalaland to kraj baobabów. Idąc na piechotę pomiędzy odwróconymi do góry nogami drzewami swoim szóstym zmysłem odczuwasz obecność przodków, żyjących tutaj od tysięcy lat. Panuje tutaj wspaniała wyniosłość i spokój. Dotykaliśmy ciepłe pnie baobabów i staraliśmy się je uściskać.
Ich łacińska nazwa, Adansonia digitata pochodzi od francuskiego botanika Michaela Adansona.

Digitata to z powodu liści mających kształt jak otwarta ludzka dłoń

, wyjaśnił nam Christopher, przykładając ucho do grubego pnia baobabu. Słuchajcie duchów przodków starających się przekazać nam ważną wiadomość. Mówią że jeśli zerwiemy kwiat z tego drzewa, zostaniemy pożarci przez lwa, ale jeśli napijemy się eliksiru w którym moczone były owoce, będziemy odporni na krokodyle.
Baobaby posiadają jeszcze wiele innych tajemnych mocy. Dowiedzieliśmy się że jeśli urodzi ci się dziecko z niedowagą, powinieneś odciąć gałęzie ze wschodniej i zachodniej strony. Zrobić z nich wywar i w tym kąpać ostrożnie dziecko, żeby nie zamoczyć głowy, może przecież mieć za dużą głowę. Szliśmy w zamyśleniu przez tą magiczną krainę, podziwiając napotkane małe i duże ciekawostki.
Christopher podniósł do góry połamaną skorupę żółwia.

Nigdy nie podnoś do góry żółwi, ponieważ będą one sikały, co w czasie suszy może być powodem ich śmierci z powodu odwodnienia.

To jest pierwszy część relacji z Nyalaland Wilderness Trail. Druga część za parę dni.

Malaria, największa zachorowalność w Afryce

2010-08-07T09:42:00.000-07:00

Najbardziej malaryczne miasto na świecie znajduje się w Ugandzie. Żeby tam dojechać musisz kierować się na północ od Kampalli, przejechać przez rzekę Victoria Nile. Przed kempem uchodźców ojennych musisz skręcić w na wschąd do jeziora Kwania. Inne jeziora Afrykańskie znane są z piaszczastych słodkowodnych plaży i chłodnych wieczorów, ale Kwania jest inne. Bardziej przypomina gigantyczne mokradła. Płytkie, pełne krokodyli, przerośnięte liliami wodnymi, papirusem i hiacyntami. Jest to ulubione miejsce dla pierwotniaka malarii. Zielone fiordy przeplatane są małymi jeziorkami, wyglądającymi z samolotu jak ości rybne. W tym idealnym środowisku wylęgają się komary z gatunku Anopheles Funestus, który żywi się głównie krwią ludzką z apetytem dorownującym wampirom.

Pobliskie miasteczko Apac to nic innego jak ogromne zapasy świeżej krwi. Nie do uwierzenia, ale każdy komar funestus gryzie ludzkie ciało aż 190 razy w ciągu jednej nocy. Przeciętny mieszkaniec tych terenów jest ugryziony dziesiątki tysięcy razy rocznie włącznie z 1586 ugryzieniami (cztery dziennie) zawierającymi malarię.

Apac to bardzo ponure miejsce, wygląda jakby jedynym powodem jego istnienia były choroby i śmierć. Odnosi się odczucie że przybywa się w mieście zombies. Tylko na jednej ulicy znajduje się 12 przychodni lekarskich, 10 aptek i szkoła dla pielęgniarek w budynku bez okien. W dodatku żyje tutaj wielu ludzi z uszkodzeniem mózgu z powodu przebytej malarii w dzieciństwie.

Statystyki miasta wyglądają strasznie. Apac liczy 515000 mieszkańców. W okresie pomiędzy lipcem 2008 i lipcem 2009 aż 124538 osób było leczonych na malarię. Oznacza to 2 tys. do 3 tys. chorych tygodniowo plus liczba ta wzrasta do 5000 w czasie pory deszczowej. Połowa wszystkich chorych to dzieci poniżej piątego roku życia.
Absurdalne prawo zabrania wysuszenia bagien, oznacza to że mokradła te są ważniejsze niż życie ludzkie. Pryskanie domów pestycydami też jest zabronione, pomimo że w roku 2008 dzięki temu udało się zmniejszyć zachorowalność o połowę. Dlaczego? Z powodu sprzeciwu lokalnych farmerów bawełny dostarczających cenny surowiec dla Nike, HandM i Walmarts Baby George.

Uprawy bez chemikalii to totalny absurd w tej części świata, może dobre jest to dla krajów zachodnich. Powiedzmy że dzieci afrykańskie umierają żeby inne dzieci mogły ubierać się w organiczne ubrania.

Największy baobab w świecie

2010-07-30T20:18:00.000-07:00

Największy baobab na świecie zwany

Big Baobab

można zobaczyć na farmie Sunland w miejscowości Modjadjiskloof w Prowincji Limpopo w RPA.
GPS 23° 37′ 15.96″ S, 30° 11′ 51.72″ E
RPA słynie z największych baobabów na świecie. Wiek drzewa ‘Big Baobab’ oszacowano z pomocą izotopów węgla na 6 tysięcy lat czyli jest starszy niż Piramidy Egipskie i był już stary w czasach Chrystusa.
Jego obwód mierzy aż 47 metrów i ma wysokość 22 m.
Artykuł o tym interesującym drzewie trafił nawet na pierwszą stronę Wall Street Journal. Posiada też artykuł w Wikipedii. Kiedy drzewo baobab przekroczy wiek 1000 lat, zaczyna być puste w środku. W ‘Big Baobab’ dziupla ta jest tak duża że udało się tam zmieścić bar i składnicę wina.
Na platformie na gałęziach drzewa może mieszkać 20 osób w pięciu domkach. W 1993 roku właściciele farmy powiększyli i wyrównali wejście do baobabu, wbudowali bar razem z piwem kuflowym, muzyką i miejscami siedzącymi. Rekordowa ilość osób to 60 w czasie jednej z wielu tutaj imprez. W drugim pomieszczeniu przechowywane jest wino. Dzięki naturalnym kanałom wentylacyjnym panuje tam przez cały czas temperatura 22° C.
Informacie te pochchodzą ze strony: Ciekawostki z RPA

Wycieczki po Afryce inaczej

2010-07-29T19:48:00.000-07:00

Tak jak napisałem na samym początku, celem stworzenia tego bloga była chęć podzielenia się moimi opiniami o turystyce, nie pasującymi do komercyjnej strony internetowej. Nie chcę podawać tutaj informacji, które można znaleźć w każdym przewodniku turystycznym.
Uważam że napisanie przewodnika to najłatwiejsze co można napisać. Nie trzeba nawet odwiedzić danego miejsca żeby stworzyć dobry przewodnik turystyczny. Wystarczy tylko trochę pogooglować, poczytać podręczniki geografi i zapoznać się z napisanymi już wcześniej tego rodzaju książkami.
Dlatego przewodniki roją się od błędów. Opisują przyjaznych tubylców, nieskazitelne plaże, romantyczne miejsca. Autorzy prześcigają się w wymyślaniu sloganów do przyciągnięcia rzeszy turystów. Kiedy oczytamy się takich barwnych opisów i w końcu wydamy paroletnie oszczędności żeby zobaczyć ten raj na ziemi, ze smutkiem stwierdzamy że to nie było to czego spodziewaliśmy się. Moim zdaniem dobry przewodnik turystyczny powinien dostarczać wiele pryktycznych informacji. Przed wyjazdem powinniśmy zapoznać się z zasadami dawania napiwków. W każdym kraju są pod tym względem inne wymagania. W USA możemy mieć duże problemy jeśli nie damy nic kelnerowi, w RPA ośmieszymy się naszą chytrością. Do wycieczki po Afryce nie tylko musimy posiadać odpowiedni ekwipunek, musimy też mieć dobre nastawienie psychiczne. Dokładnie wiedzieć, czego się możemy spodziewać a co jest wyolbrzymieniem przewodników turystycznych.

Poranna wycieczka do Bird Sanctuary z Johannesburga

2010-07-26T20:16:00.000-07:00

W okolicach Johannesburga jest wiele miejsc przystosowanych do wymagań obserwatorów ptaków.
Dziwi mnie że nawet dokładne informatory turystyczne nie podają tego rodzaju ingormacji.
Moim ulubionym miejscem, na weekendowe wyjazdy z Johannesburga jest Marievale Bird Sanctuary obok miasteczka Nigel. Istnieją tam doskonałe warunki naturalne. Rozległe podmokłe tereny zwane Ramsar Convention wetland to idealne miejsce dla wielu gatunków ptaków wodnych.
Można tam zobaczyć aż 280 gatunków ptaków. Nie do uwierzenia że tak interesujące miejsce jest tak mało znane i jest tak blisko Johannesburga.
Na zdjęciu powyżej Red Bishop, bardzo charakterystyczny ptak w Marievale Bird Sanctuary.
Zaliczany jest do rodziny wikłaczowatych. Buduje takie same gniazda jak wikłacze, z tą różnicą że nie na drzewach tylko na trzcinach.

Afryka, wycieczki dla ptaszników

2010-07-25T08:04:00.000-07:00

W nawiązaniu do poprzedniego postu, chciał bym wspomnieć że obserwowanie ptaków stało się modne wśród najbogatszej klasy społecznej w Republice Południowej Afryki i podobnie jak w USA dorównuje golfowi.
Taką informację znalazłem w czasopiśmie BirdLife.
Szkoda że polskie biura podróży nie organizują wycieczek do Afryki Południowej związanych z ptakami.
Moja rada dla młodych, wspinających się po szczeblach kariery zawodowej ludzi jest żeby zaczęli naukę podstawowych zasad związanych z tą mało jeszcze znynym sposobem odpoczynku. Istnieje tutaj pewna etykieta, podobnie jak w golfie.
Jeśli będziecie mieć przyjemność uczestniczenia w wyjeździe intergracyjnym powiązanym z ulubioną rozrywką bosa, czyli obserwacją ptaków, powinniście wiedzieć jak się zachować.
Zasada pierwsza: bos powinien pierwszy rozpoznać zauważonego ptaka. Jeśli powie że jest to bocian, chociaż dokładnie widać że jest to żuraw, nic nie mów. Możesz jeszcze pochwalić bosa za szybkość reakcji.
Zasada druga: czym bardziej zaawansowany ptasznik, tym więcej posiada książek i tym droższe oprzyrządowanie. Wyrazem dobrego wychowania będzie zaoferowanie się w pomocy w dźwiganiu całego wyposażenia. Albumy są z reguły bardzo ciężkie.
Zasada trzecia: ptasznicy wypracowali już swój własny język, dlatego naucz się wydawać słowa podziwu dla widzianych ptaków.

Obserwacja Ptaków w Afrykańskim Buszu

2010-07-24T09:57:00.000-07:00

Coraz popularniejszą odmianą ekoturystyki staje się ostatnio obserwacja ptaków. Washington Post podał parę lat temu że najpopularniejszym sposobem spędzania czasu w USA jest obserwowanie ptaków. Sprzedaż wyposażenia, czyli przyrządów optycznych, książek sięgnęła aż 7 miliardów dolarów w 2008 roku. Dla porównania mogę podać że na sprzęt do gry w golfa wydano w tym samym czasie 5.9 miliarda dolarów. W RPA obserwacja ptaków też staje się coraz bardziej popularnym sposobem aktywnego odpoczynku. Co roku w listopadzie jest nawet dzień miłośników ptaków. Skupia on tysiące osób, wielu sponsorowanych przez firmy i instytucje. Dzień Ptaków trwa 24 godziny i jest rodzajem zawodów polegających na rozpoznaniu jak największej ilości ptaków przez drużynę liczącą 3 albo 4 osoby w promieniu 50 kilometrów. Obserwacja ptaków wymaga całkiem innych umiejętności niż oglądanie przykładowo słoni. Wymagane są tutaj duże umiejętności w obserwacji i zdolność do szybkiego przemieszczania się. Zawodnicy mogą odhaczyć ptaka jeśli tylko go słyszeli. Wielka szkoda że większość turystów z Polski nastawia się na oglądanie Wielkiej Piątki, nie ma ambicji żeby zobaczyć ukrywające się w gęstym buszu ptaki.
Jest to przecież doskonała okazja do spaceru po buszu i zrobienia zdumiewających zdjęć.

Survival w afrykańskim buszu

2010-07-14T08:16:00.000-07:00

Wiele lokalnych agencji turystycznych oferuje kursy survivalu w afrykańskim buszu głównie dla fanatyków z USA i Australii. Każde szkolenie skupia się na podkreśleniu przykrej prawdy: „Natura nie dba o to czy myśliwy zabił bestię, czy bestia zabiła myśliwego. Natura zrobi dobry kompost ze słabszego i użyje go w swoim naturalnym cyklu.”
Organizatorzy takich kursów idą aż tak daleko że wysyłają zaproszenia na kurs survivalu napisane zielonym atramentem na papierze zrobionym z odchodów słonia.
Całą ideą kursu jest spędzenie pięciu dni w buszu bez niezbędnego wyposażenia jakim są zapałki, nóż, kompas i tym podobne.
Ludzie przygotowani są zapłacić duże sumy pieniędzy tylko po to żeby nauczyć się jak przetrwać na darach natury z buszu. Organizatorzy zaoszczędzają na tym fortuny, nie muszą zapewniać żadnych luksusów. Czym warunki trudniejsze, tym bardziej uczestnicy będą zadowoleni, bo nauczą się więcej. Czasami trudno jest zrozumieć mentalność ochotników, niektórzy traktują to jako sport wyczynowy, dla innych kojarzy się to bardziej z wojskiem, jeszcze inni chcą sprawdzić swoją wytrzymałość fizyczną i psychiczną. Może oglądali popularny reality show „Survivor” (Ryzykanci) i marzą o zasmakowaniu takiego życia.
Muszę przyznać że mnie osobiście też fascynuje tego rodzaju przygoda. Zawsze oglądając program „Survivor” myślałem sobie że fajnie by było spędzić 30 dni na bezludnej wyspie i być na specjalnej diecie. W ten sposób można pozbyć się z organizmu wielu toksyn. Możliwe że odnowi to w pewnym sensie nasz organizm. Pod warunkiem że będzie to 30 dni a nie dłużej, bo z pewnością długi pobyt jest szkodliwy. Tak jak Buszmeni, z uwagi na trudne warunki życia osoby mające 40 lat to już dziadkowie.
Nie ważne jakie mają motywy, najważniejsze jest żeby przeżyć na nowalijkach podobnych jakie jemy na wiosnę.
W pierwszym dniu kursu w rezerwacie w Prowincji Mpumalanga w RPA uczestnicy traktowani są jak rekruci w Legii Cudzoziemskiej. Muszą zostawić swoje przybory do golenia, dezodoranty, ipody, telefony komórkowe. Wszystko to zostanie zamknięte w szafce i zwrócone po zakończeniu kursu.
Pierwsze słowa instruktora to: „właśnie przetrwaliśmy katastrofę samolotu w bezludnej części Afryki. Wszystko co mamy to instynkt przetrwania i dużo siły. Przez następne pięć dni będziemy zmuszeni przeżyć na tym co dostarcza busz.”
Nauczyciel to były komandos, walczył czasie wojny w Angoli przeciwko oddziałom Fidela Castro. RPA zasłynęła wtedy z bardzo dobrze wyszkolonych oddziałów specjalnych.
Zademonstruje on w jaki sposób rozpalić ogień przez pocieranie suchych kawałków drewna. Nauczy nas rozpoznawać rośliny takie jak baobab, marula, mopane, dzikie figi, vegetable ivory.
Do przetrwania nie wystarczy umiejętność rozpoznawania roślin, musimy wiedzieć, które części są jadalne, czy owoce, kwiaty, liście, korzenie? Jak powinno się je przygotować?
Przykładowo, owoc małpiej pomarańczy (Strychnos pungens) powinien być pocięty na kawałki i pozostawiony na słońcu na krótki czas przed jedzeniem. Liście marogplant (amaranthus spp) muszą być gotowane przed spożyciem.
Instruktor nauczy nas podstawowych zasad, jakie powinno się zachować.
Powinno się pamiętać że nie można jeść za dużo dzikiego jedzenia. Nasze żołądki nie są do tego przyzwyczajone, możemy dostać biegunki i odwodnić organizm.
Kiedy brakuje wody, musisz ograniczyć jedzenie. Możesz zawsze jeść to co jedzą zwierzęta. Dobrą metodą jest obserwacja co jedzą pawiany, chociaż to nie znaczy że co jest bezpieczne dla nich jest dobre dla ciebie.
Dowiesz się jak odstraszać słonie i komary, jak rozpoznawać kierunki po gwiazdach i jak ssać okrągłe kamyki kiedy umierasz z pragnienia. Dowiesz się jak obserwować kierunek lotu ptaków przed zachodem słońca żeby znaleźć wodę.
Zrobicie linkę wędkarską z włókna pod korą drzewa i haczyk z kolców krzewów kolczastych i będziecie łowić ryby. Posiłki kończą się kawą zrobioną z drzewa witgat. Afrykański busz jest jak hipermarket, popychasz wózek i wybierasz co chcesz, z tą różnicą że jest darmo.

Gówniana Ekoturystyka

2010-07-13T02:40:00.000-07:00

Jest smutne a zarazem interesujące w jaki sposób zarządy parków narodowych radzą sobie z napływem stosunkowo nowego rodzaju odwiedzających jakimi są ekoturyści.
Ekoturysta, w przeciwieństwie do normalnego turysty jest wyczulony na walory przyrodnicze i krajobrazowe, skrajne przypadki wolą raczej być stratowanym przez słonia niż w obronie własnej zabierać na safari sztucer. Wybierają oglądanie nosorożca tarzającego się w błocie niż siedzenie w pięciogwiazdkowym hotelu przy basenie.
Z grupą ekoturystów pojechaliśmy niedawno do Narodowego Parku Pilanesberg, oddalonego trochę ponad dwie godziny jazdy od Johannesburga w kierunku północno-zachodnim.
Jako że też jestem miłośnikiem natury, przyłączyłem się do porannego, pieszego safari prowadzonego przez lokalnego przewodnika o imieniu James. Dla naszego bezpieczeństwa uzbrojony on był w .275 sztucer. Widok broni palnej uspokoił dwie początkujące osoby z naszej grupy na tyle że nie bali się już iść z nami na piechotę.
W Parku Narodowym Pilanesberg spotyka się nosorożce, lwy i słonie, dlatego na poranny spacer może pójść tylko sześć osób w jednej grupie, w dodatku nie mogą oni się oddalać i przez cały czas muszą być za plecami przewodnika. James powiedział nam że w przypadku ataku przez słonia, powinniśmy wspinać się na drzewa. Od tej chwili wszyscy szli tak blisko za nim że za każdym razem kiedy się zatrzymał, wpadali prawie na niego. Kiedy tylko coś powiedział albo wskazał na pobliskie krzaki, gotowi byli wspinać się na kolczaste drzewa.
Dało mi to dużo do myślenia, wreszcie zrozumiałem że turyści płacą ogromne sumy pieniędzy i zwiedzają afrykańskie parki w komfortowym pojeździe 4X4 i odhaczają listę zwierząt jakie zaplanowali zobaczyć. Na większości pieszych safari stoją w kółku i oglądają odchody zwierząt. Pamiętam podczas jednej z takich przechadzek natknęliśmy na ogromną kupę. Przewodnik powiedział że jest tylko jedna metoda rozpoznania czy pozostawił ją słoń czy nosorożec? Należy ją dotknąć językiem i sprawdzić czy jest słona. Jeśli zawiera sól, oznacza to że to zostawił słoń. No i wyobraźcie sobie, ci naiwni ekoturyści dotykali to językiem.
Pomyślcie teraz jak łatwo dla parków w Afryce jest zamienić ekoturystykę w dochodowy biznes?
Wystarczy tylko zebrać wiele różnych rodzajów odchodów zwierząt i zagraniczni turyści zapłacą duże sumy żeby przyjechać i oglądać je, będą też mogli polizać jeśli ich to ucieszy.
James podniósł kawałek gówna w kształcie żołędzi, „żyrafa”, powiedział cicho. Każdy chciał jeden taki kawałek na pamiątkę. Następnie natknęliśmy się na sporo błyszczących, czarnych kulek wielkości oliwek. „Impala”, powiedział, i każdy z przejęciem je podziwiał.
Po jakimś czasie James kazał nam się zatrzymać i obejrzeć znalezisko. Staliśmy przed ogromną kupą pozostawioną przez nosorożca.. Bez zapachu i sucha, była bardzo miękka i delikatna. Jedna z turystek przejechała po powierzchni palcem wydając przy tym odgłos uznania. James powiedział że biały nosorożec załatwia się zawsze w jednym miejscu, pozostawiając ogromne kupy. Obok była mniejsza kupa, składająca się z krótkiej trawy, wyglądała jakby ktoś sprzątał w ogródku i wywrócił tutaj całą taczkę chwastów. „To jest kupa pozostawiona przez czarnego nosorożca”, powiedział ekspert James. „Mają one bardzo słaby układ trawienny, dlatego dokładnie widoczne są małe gałązki i krótka trawa”. Dodał że czarny nosorożec zwykle kopie swoje odchody tylnymi nogami, zanim jeszcze to wszystko doleci do ziemi. Czasami przykrywa swoją kupą odchody białego nosorożca, tylko po to żeby oszukać ekoturystów. Musi to też dużo namieszać żukom gnojowym, jako że jeden gatunek specjalizuje się w odchodach czarnego nosorożca, drugi w białego.
Obok znalazł skorpiona. Wyjął z jego tylnej części żądło i zaprosił nas do jedzenia.
Oczywiście nikt tego nie chciał jeść, dlatego zjadł sam.
Ekoturyści uwielbiają tego rodzaju wycieczki. Następną atrakcją była przeogromna kupa słonia. James przełamał ją na pół i dotknął palcem. „Jeszcze ciepła, oznacza że świeża. Mam nadzieję że nie ma tutaj słonic z młodymi”. Powiedział to w ten sposób żeby wszystkich przestraszyć. Dodał że w okolicy było stado liczące około 30 słonic z bardzo młodymi dziećmi. Jak tylko to powiedział, ujrzeliśmy wspomniane stado, dlatego usiedliśmy na kamieniach i czekaliśmy żeby się oddaliło. Obserwowaliśmy parę żuków gnojowych toczących kulki. James wyjaśnił nam w jaki sposób gnojaki składają jaja w kulkach wielkości piłki tenisowej, przez co całe swoje dzieciństwo spędzają wiecie już w czym. Następnie wróciliśmy do obozu, ekoturystyści byli dumni że mieli okazję aktywnego i dogłębnego zwiedzania obszarów o wybitnych walorach przyrodniczych.

Zdjęcia z Mistrzostw świata w RPA

2010-07-12T23:41:00.000-07:00

Kolejne zdjęcia z Mistrzostw Swiata

Więcej informacji na stronie Wycieczki do Afryki

Zdjęcia z RPA

2010-07-11T03:07:00.001-07:00

Safari piesze w Nelspruit obok Parku Narodowego Krugera

2010-06-28T01:28:00.000-07:00

Miasteczko powstałe w czasie Gorączki Złota, Kaapsehoop, nie daleko od Nelspruit, zaraz obok Parku Narodowego Krugera słynie z dzikich koni i mgieł często pokrywających doliny i góry.

Pierwszy dzień pieszego safari jest zawsze najtrudniejszy. Trzeba zorganizować transport na szlak ze szlaku. Plecak musi być umiejętnie spakowany, najlepiej jest zabrać tylko niezbędne wyposażenie żeby nie dźwigać za dużo. Początkowo planowaliśmy pokonać w trzy dni dwie noce szlak Battery Creek Trail, ale dostaliśmy wiadomość od nie oficjalnego burmistrza miasta, Rudi do Plessis że większość szlaku uległa uszkodzeniu w wyniku pożaru. Zaproponował nam lepszy jego zdaniem 32 kilometrowy, Kaapschehoop Trail.

Dzień 1 pokonane 12 km.

Po nie całej godzinie od rozpoczęcia wędrówki, dotarliśmy do Adams Calendar, czyli głazy ustawione w kolistym kształcie. Po prawej stronie rozciągała się równina porośnięta wysokimi trawami i wspaniały widok na De Kaap Valeley. Po deszczu ostatniej nocy nadszedł ciepły i słoneczny dzień z doskonałą widocznością. Byliśmy w stanie zobaczyć kałuże aż do gór Makhonjwa, na obrzeżach Barberton. Obejrzałem z uwagą ustawione obok głazy. Istnieje pogłoska że ściana ta powstała aż 75 000 lat temu, dla porównania mogę dodać że Piramida w Gizie liczy tylko 4 500 lat. Budowla ta powstała w podobnym celu co Stonehenge w Anglii. Dokładnie nie wiadomo jakie miała zastosowanie, pewne jest że miała coś wspólnego z kalendarzem i oznaczaniem pór roku. Ściana zbudowana jest ze skał dolerytowych, to dziwne bo wszystkie otaczające skały to piaskowiec. Z nieznanego powodu, ktoś musiał je tutaj przynieść. Teraz idziemy ścieżką wiodącą do plantacji leśnych. Zmęczeni, zatrzymaliśmy się na odpoczynek i drugie śniadanie przy wywróconych pniach drzew. Szkoda, bo kilkaset metrów dalej znaleźliśmy specjalnie przygotowany stół w cieniu wysokich drzew. W godzinę później dobiliśmy wreszcie do Florence Hill Hut, czyli domku z miejscem do spania dla 10 osób. Tam zatrzymaliśmy się na noc.

Dzień 2 pokonane 15.5 km

Następnego ranka cała okolica spowita była w gęstej mgle. Zjedliśmy śniadanie i poczekaliśmy żeby mgła trochę się podniosła. Szliśmy krętą ścieżką często spadającą stromo albo wspinającą się w górę. W dolinie obok widzieliśmy zarośla aloesowe wokół wysokich sosen. Po około dwóch godzinach marszu dotarliśmy do miejsca odpoczynkowego z dużym stołem i ławkami. W pogodne dni roztacza się z tąd bardzo dobry widok. Szliśmy przez tereny okupowane kiedyś przez poszukiwaczy złota. Do tej pory zachowały się metalowe oznaczenia działek. Po godzinie dotarliśmy do szosy asfaltowej biegnącej do Kaapsehoop. Po drugiej stronie szosy jest pomysłowo urządzone miejsce do pikników pod gruszami. Są też miejsca do robienia grilla i niewielke altanki. Od tej chwili trasa stała się łatwiejsza, mijaliśmy wiele ogromnych głazów rozrzuconych po całej okolicy. Po pięciu godzinach marszu doszliśmy prawie do końca naszego szlaku. Nagle usłyszeliśmy głośne łomot kopyt zanim ukazało nam się pięć dzikich koni pasących się przy drodze. Na nasz widok konie zniknęły w gęstej mgle.

More Great Pictures

2010-06-25T21:21:00.000-07:00

Word Cup Soccer, South Africa

2010-06-24T23:45:00.000-07:00

I am just glad that not EVERY country's support team did this-

can you imagine the road congestion??

Led by an Orange double-decker the Dutch Supporters on route from their camp site in Pretoria to their next game against Japan in Durban. Their convoy travelled the 636 km route comprising of 175 campers, trucks, busses and jeeps – their convoy was 6 kms long.